Το βιβλίων των νεκρών_Book of the dead

Κεφάλαιο 21

2011-10-17T10:04:00.000-07:00

Όταν η Ήβη ξύπνησε, βρισκόταν στο δωμάτιο της με το δεξί της πόδι από το μηρό μέχρι τον αστράγαλο δεμένο σε νάρθηκα. Προσπάθησε να κουνηθεί αλλά το σώμα της αντιδρούσε.

«Σου έδωσαν ένα αναισθητικό για να μη νιώθεις τον πόνο, δε σε έπιανε η μορφίνη. Δε θα μπορείς να κουνηθείς και πολύ για λίγο.» ίσως ο Δημήτρης να μην ήταν το πρώτο άτομο που ήθελε να δει, αλλά σίγουρα είχε τις απαντήσεις που έψαχνε.

«Που... τί...; Πού είναι τα...» προσπάθησε να βάλει τις σκέψεις της σε μία σειρά, αλλά δεν τα κατάφερε.

«Ήρεμα... κοιμόσουν δύο μέρες. Παρ’ το με το μαλακό.» της απάντησε στοργικά.

«ΔΥΟ ΜΕΡΕΣ;» άθελα της έκανε μια απότομη κίνηση που πυροδότησε μια σουβλιά πόνου στο πόδι της.

«Όλα επανήλθαν στο κανονικό.» της είπε ο Δημήτρης.

«Και με αυτό εννοείς ότι...;» τον ρώτησε μπερδεμένη.

«Η μητέρα σου είναι ακόμα νε... ξέρεις...» το γεγονός ότι δεν τελείωσε τη φράση του την ξάφνιασε. Ποτέ πριν δεν είχε δείξει ενδοιασμούς, του άρεσε να λέει την ωμή αλήθεια. «αλλά όχι ο Μάρκος, πήρε τη θέση του το μικρό ξωτικό. Ήθελε να σε αποχαιρετήσει αλλά δεν είχαμε χρόνο και σου άφησε αυτό.» είπε δείχνοντας ένα μικρό φάκελο πάνω στο κομοδίνο της. «…Και η Ηλέκτρα είναι ζωντανή.»

«Υποτίθεται ότι δεν μπορούσα να αλλάξω τον θάνατο τους.» μουρμούρισε η Ήβη ενώ με αργές κινήσεις πήρε στα χέρια της το φάκελο και τον επεξεργάστηκε έτσι όπως ήταν κλειστός.

«Για κάθε ζωή που σώθηκε δόθηκε ισάξιο αντίκρισμα. Οι πράξεις εκείνων που σώθηκαν αλλά και αυτών που χάθηκαν δεν οδήγησαν σε περαιτέρω απώλειες ή πλεόνασμα ζωών. Πέρα από αυτήν του Ξένιου που είχε σκοτώσει πολλούς ανθρώπους στα επόμενα δύο χρόνια. Αλλά ας πούμε ότι ο σαματάς που επικράτησε εξ αιτίας της μάχης ισοστάθμησε τη ζημιά. Η μητέρα σου από την άλλη, ήταν μία πολύ ριψοκίνδυνη επιλογή. Θα μπορούσε να σώσει πολλές ζωές και αυτό θα είχε αντίκτυπο στη θνησιμότητα ή την γέννηση νέων ψυχών.»

«Το όνομα του είναι Νέστορας.» διαμαρτυρήθηκε η Ήβη μην έχοντας κάτι να προσθέσει στα λεγόμενα του. «Το όνομα του ξωτικού είναι Νέστορας.» το γεγονός ότι δεν είχε καταφέρει να τον αποχαιρετήσει της κόστιζε, αλλά δεν μπορούσε παρά να χαρεί για εκείνον που επιτέλους θα έβρισκε γαλήνη. Αν μη τι άλλο, βρισκόταν επτά αιώνες εξόριστος, σε έναν κόσμο όπου ζούσε κρυμμένος μέσα σε σκιές. Ξαφνικά, συνειδητοποίησε ότι υπήρχαν τόσα πράγματα που δεν ήξερε για εκείνον και που τώρα δε θα είχε την ευκαιρία να μάθει. Όπως, πόσο χρονών ήταν ή τί του άρεσε να κάνει... πως ήταν ο κόσμος του.

«Τέλος πάντων.» ο Δημήτρης διέκοψε τον ειρμό των σκέψεων της επαναφέροντας την πάλι πίσω στο δωμάτιο μαζί του.

«Είναι άδικο.» είπε χωρίς να το πιστεύει στα αλήθεια, ενώ τσάκωσε τον εαυτό της να χαίρεται για τον Χάρη.

«Για την ακρίβεια... όχι. Δεν είναι καθόλου άδικο.» της απάντησε ενοχλημένος από την πεποίθηση της που είχε μόλις διατυπώσει. «Προτιμώ την Ορόρα, είναι λιγότερο γκρινιάρα από εσένα.»

«Τί σχέση έχει εκείνη;» είπε προσπαθώντας να κρύψει το πόσο την είχαν θίξει τα λόγια του.

«Ποιός νομίζεις ότι διόρθωσε αυτό το χάλι όταν εσύ λιποθύμησες;»

«Τί εννοείς ‘διόρθωσε το χάλι’; Εγώ γιατί δε θυμάμαι τίποτα;»

«Γιατί παραληρούσες από τον πόνο.»

«Μα αν πονούσα εγώ, πως γίνετε να μην πονούσε εκείνη;»

«Ο πόνος βρίσκεται στο μυαλό μας. Καταλαβαίνουμε ότι πονάμε γιατί τα νεύρα μας στέλνουν αυτό το μήνυμα. Δεδομένου ότι κάθε μία έχει αναπτύξει το δικό της ξεχωριστό τμήμα στον εγκέφαλο σας, δε μοιράζεστε την αίσθηση του πόνου, ούτε την ίδια αίσθηση του χιούμορ, δε συγκινήστε από τα ίδια πράγματα… και τα λοιπά.»

«Και δηλαδή τι το τόσο ξεχωριστό έκανε που σε κάνει να την προτιμάς;» τον ρώτησε μουτρωμένη.

«Κατ’ αρχάς, ξέρει και πάντα ήξερε για τη θέση της σα φύλακας. Κάτι που βοήθησε στο να σταθεροποιήσει τις πύλες πριν καταστραφεί καμία. Μπορεί να πάρει αποφάσεις και δεν τις βασίζει στα συναισθήματα της. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχει. Ακριβώς ο σωστός συνδυασμός.»

«Θες να πεις ότι εγώ... σκότωσα…»

«Δεν έχει σημασία.» προσπάθησε να αποφύγει την ερώτηση της.

«Έχει για εμένα!» του αντιμίλησε εκείνη. Η ιδέα και μόνο την αρρώσταινε. Δε θα μπορούσε να ζήσει με αυτό το ερωτηματικό στη ζωή της.

«Όχι. Τροχαίο. Αν σε κάνει να νιώθεις καλύτερα, ένα επτάχρονο ζει εξ’ αιτίας της μητέρας σου, εκείνη δεν... τα κατάφερε.» ακόμα κι αν η Ήβη ήξερε ότι η Βαλεντίνη δεν είχε πεθάνει για να τη σώσει, δεν ένιωθε ούτε στο ελάχιστο καλύτερα με το αποτέλεσμα. Ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλο της και προσπάθησε να το κρύψει χωρίς να ξέρει το λόγο.

Δεν ήξερε αν θα έπρεπε να ανησυχεί ή να χαίρεται που αποδείχτηκε ότι η Ορόρα, όπως αποκαλούσε τον εαυτό της, ήταν ένα βήμα μπροστά από εκείνη. Δεν μπορούσε παρά να αναγνωρίσει τη συνεισφορά της, αλλά φοβόταν. Το γεγονός ότι υπήρχαν στιγμές που η Ήβη ξεχνούσε τελείως την παρουσία της, έκανε αυτό το συναίσθημα εντονότερο. Ο δε θαυμασμός για το πρόσωπο της από έναν άνθρωπο που φαινόταν να την αντιπαθεί τόσο πολύ, την ενοχλούσε αφάνταστα. Αλλά η Ορόρα ήταν ένα κεφάλαιο με το οποίο σκόπευε να ασχοληθεί αργότερα.

«Και ο Νέστορας;» ρώτησε καθώς σκούπιζε το πρόσωπο της «Εννοώ, πως... τί έγινε με εκείνον;» όσο κι αν το μικρό ξωτικό αποζητούσε το θάνατο του, όσο κι αν η Ήβη γνώριζε ότι είχε έρθει σα λύτρωση για εκείνον, δεν μπορούσε να προφέρει αυτή τη λέξη. Αν και κάτι μέσα της, της έλεγε ότι έπρεπε να συνηθίσει την ιδέα του θανάτου.

«Μην ανησυχείς, έγινε ανώδυνα.» δε ζήτησε λεπτομέρειες. Δεν ήθελε να ξέρει, αυτό της αρκούσε. Τουλάχιστον ο Μάρκος ήταν ζωντανός. Κάτι που της είχε πει ο Δημήτρης ξεπρόβαλε από τις αναμνήσεις της.

«Δημήτρη... μου είχες πει ότι η ψυχή τους έχει ήδη ακρωτηριαστεί και ότι θα πρέπει να ενωθούν αυτά τα κομμάτια... ότι δε θα είναι ποτέ όπως πριν, πως κάτι θα τους τραβάει πίσω.»

«Ναι;» η περιαυτολογία της τον έκανε δύστροπο αλλά η Ήβη είχε συνηθίσει αυτό του το χαρακτηριστικό.

«Θα είναι... δύσκολό; Να προσαρμοστεί εννοώ.»

«Μερικές φορές... Εξαρτάτε από τον καθένα.»

«Θα μπορεί να έχει όμως μια φυσιολογική ζωή, σωστά;»

«Ναι, ίσως και κάτι περισσότερο. Είναι πιο ώριμος ψυχικά. Αυτό μπορεί να τον βοηθήσει στις σχέσεις του.»

Δεν είχε κανένα δικαίωμα να ενοχλείται από το γεγονός ότι ο φίλος της θα είχε σχέσεις... κορίτσια. Μια φυσιολογική ζωή. Κάτι που δε θα μπορούσε ποτέ να έχει μαζί της. Αλλά την ενόχλησε. Η καρδιά της σφίχτηκε στην ιδέα ότι πρόδιδε κατά κάποιο τρόπο τον Χάρη και τα συναισθήματα της απέναντι του. Γιατί ένα πράγμα ήταν σίγουρο.

Ήταν ερωτευμένη μαζί του.

Τώρα τι κάνουμε; Αναρωτήθηκε. Ένιωθε το βλέμμα του Δημήτρη καρφωμένο πάνω της και έτσι άλλαξε το θέμα στο πρώτο πράγμα που της ήρθε στο μυαλό.

«Η Άννα και η Καίτη... Η γιαγιά μου, ο Γαβριήλ;»

«Είναι καλά.» της απάντησε με μυστικοπάθεια στο βλέμμα.

«Τί ακριβώς έγινε; Εννοώ ότι όταν τους άφησα το παρελθόν, ήξεραν τι θα γίνει δύο χρόνια μετά. Εγώ από την άλλη υποτίθεται ότι δεν ήξερα...»

«Απλά περίμεναν.»

«Εννοείς ότι τόσο καιρό ήξεραν αλλά κανείς δε μου είπε τίποτα;» η ιδέα αυτή την ενοχλούσε παρόλο που καταλάβαινε τη σημαντικότητα του να της κρατήσουν αυτό το μυστικό.

«Δεν μπορούσαν. Δεν το θυμόντουσαν. Και θα εξακολουθούσαν να μην θυμούνται μέχρι να φτάναμε στο χρονικό σημείο όπου όλες τους οι πράξεις να είναι αλληλένδετες. Κάτι που εμείς οι φύλακες κάνουμε άμα χρειαστεί... Είναι ένα περίπλοκο ξόρκι.»

«Οπότε αυτό είναι... Είμαι το τελευταίο πράγμα ανάμεσα σε εκείνους και την εκπλήρωση ονείρων που διήρκησαν αιώνες. Αργά η γρήγορα θα πρέπει να έρθω αντιμέτωπη με τον πατέρα μου.»

«Ίσως... Μην ξεχνάς ότι ο πατέρας σου είναι ακόμα φύλακας, άσχετα από το ότι δεν έχει πλέον τις δυνάμεις του.»

«Τί;» είχε ακούσει καθαρά αυτό που μόλις της είπε, αλλά δεν καταλάβαινε τι εννοούσε.

«Ο Ναπολέων μάλιστα το κατάλαβε λίγο προτού λάβει τέλος η βασιλιά του. Όμως δεν το μοιράστηκε με κανέναν τους.»

«Εννοείς ότι ο πατέρας μου... έδωσε την καρδιά του για το φυλαχτό… μα πως… ανατομικά μιλώντας, το σώμα χρειάζεται μία καρδιά για να λειτουργεί.»

«Δεν μπορεί να πεθάνει Ήβη. Η καρδιά του και οποιοδήποτε μέρος του σώματος του θα αναπλαθεί ξανά. Όμως αυτό άλλαξε, το φυλαχτό δεν υπάρχει πλέον και οι Όλιβαρ δε γνωρίζουν πως μπορούν να το φτιάξουν από τον Λουκά.»

«Θα τους το πει... δεν έχει επιλογή.» συνειδητοποίησε θυμούμενη την υποταγή που όφειλε να έχει ο Λουκάς στο σκοτάδι.

«Όχι, η υποταγή του συνεπάγει την ανικανότητα του να αρνηθεί τις προσταγές τους. Εξακολουθεί να έχει δική του βούληση κατά ένα μέρος και αυτό σημαίνει ότι δεν οφείλει να τους πει τίποτα. Αλλά θα αναγκαστεί να προσφερθεί αν του το ζητήσουν. Προς το παρόν δε χρειάζεται να σε ανησυχεί αυτό. Πρέπει να βρεις τρόπο να λύσεις την κατάρα προτού χρειαστεί να έρθεις αντιμέτωπη μαζί του. Η πείρα των αιώνων που κουβαλάει στους ώμους του σε κάνουν ασήμαντο αντίπαλο.»

«Η πείρα... αιώνων; Τί είναι αυτά που λες;»

«Δεν είναι πολύ εύκολο να πεθάνει ένας φύλακας. Ακόμα και αν καεί στη φωτιά, το πνεύμα του μπορεί να καταλάβει ένα άλλο σώμα. Αυτό γίνεται μέχρι να βρεθεί ο διάδοχος του. Ο πατέρας σου είναι πάνω από διακοσίων χρονών.»

«Εννοείς ότι... δεν μπορώ να πεθάνω;» ρώτησε πανικοβλημένη.

«Δεν τα παίρνεις πολύ εύκολα, έτσι δεν είναι; Αυτό είναι κάτι που θα συζητήσουμε άλλη φορά, τώρα έρχονται οι φίλοι σου.»

«Μα εγώ θέλω να πεθάνω στα εξήντα μου... Δε μου αρέσει η αιωνιότητα!»

«Θα τη συνηθίσεις.» της είπε χαμογελώντας στη θέα της γκριμάτσας στο πρόσωπο της Ήβης.

«Δε θέλω!» απάντησε με πείσμα.

«Μην κάνεις σαν παιδί.»

Φυσικά, εγώ είμαι παιδί! Η Ορόρα όμως είναι... ο συνειρμός της διακόπηκε από την έκφραση στο πρόσωπο του που μόνο ένα πράγμα μπορούσε να σημαίνει.

«Μπορείς να διαβάζεις το μυαλό μου, έτσι δεν είναι;»

«Ναι.» απάντησε με ένα σαρδόνιο χαμόγελο. «Είμαστε συνδεδεμένοι από τη στιγμή που μου τράβηξες το φτερό. Απλώς εσύ δεν ξέρεις τον τρόπο.» της είπε σα να προσπαθούσε να της το τρίψει στη μούρη.

«Θέλω να τον μάθω!» απαίτησε η κοπέλα.

«Όλα στην ώρα τους. Και μιας και μιλάμε για ‘θέλω’... Γιατί το έκανες; Γιατί τράβηξες το φτερό;»

«Δεν είχα κάποιο λόγο, απλώς με ενοχλούσε… ξέρεις, αισθητικά. Δεν κολλούσε με τα υπόλοιπα.» απάντησε ένοχα.

«Σε ποιόν μιλάς;» η Άννα, η Καίτη, η Μαρία, ο Γιάντης, ο Γαβριήλ και η Σίλβια είχαν μπει στο δωμάτιο κάνοντας το να μοιάζει πολύ μικρό.

Ο Δημήτρης στεκόταν ανάμεσα τους αλλά κανένας δεν του έδινε σημασία. Γιατί κανένας δεν μπορούσε να τον δει. Κάτι από τη μεγαλοπρέπεια της αγγελικής του παρουσίας χάθηκε εκείνη τη στιγμή, όταν κοίταξε γύρω του με βλέμμα γεμάτο θλίψη και πόνο. Στο επόμενο βλεφάρισμα της κοπέλας είχε χαθεί.

«Επιτέλους ξύπνησες!» αναφώνησε η Καίτη ανυπόμονα.

Η παρουσία τους θα έπρεπε να τη χαροποιήσει αλλά όταν η πόρτα έκλεισε πίσω τους ένα κύμα απογοήτευσης και στεναχώριας την κυριεύεσαι.

«Περιμένει να φύγουν όλοι.» ψιθύρισε στο αυτί της η Καίτη όταν έσκυψε δήθεν για να τη φιλήσει στο μάγουλο. Μάλλον δεν ήταν και πολύ καλή στο να κρύβει τι αισθάνεται... η φίλη της κατάλαβε την απογοήτευση της κοπέλας όταν ο Χάρης δεν μπήκε στο δωμάτιο μαζί με το πλήθος.

«Χαιρόμαστε που είσαι καλά.» πήρε το λόγο η διευθύντρια με τυπικό ύφος. Η Ήβη ωστόσο ήξερε ότι ήταν ηφαίστειο ενεργό. «Μη νομίζεις ότι θα ξεχάσουμε το σκασιαρχείο σου. Θα επιβληθούν οι ανάλογες κυρώσεις... Όσο για τις πράξεις σου έξω από εδώ, δεν μπορώ να σε τιμωρήσω. Αλλά θέλω να ξέρεις ότι ήταν εξαιρετικά ριψοκίνδυνο και θα έπρεπε να είχες αναφερθεί στις ανάλογες αρχές. Δεν ήταν δουλειά σου να πάρεις το νόμο στα χέρια σου. Θα μπορούσες να είχες...» τα μάτια της έδειχναν πόσο ταραγμένη πραγματικά ήταν ενώ άφησε τη φράση της ατελείωτη. «Να μην επαναληφθεί ξανά παρακαλώ. Θα σε παρακολουθώ... Αυστηρά.» ύστερα χαμογέλασε με δυσκολία και αρπάζοντας τον Γιάντη από το γιακά παρασύροντας το αγόρι μαζί της στην έξοδο ενώ οι παραβρισκόμενοι στο δωμάτιο σώπασαν για να τους ακούσουν να συνομιλούν καθώς περπατούσαν στο διάδρομο.

«Δεν επιτρέπονται αγόρια στο δωμάτιο.» του είπε η Σίλβια με αυστηρό τόνο.

«Μα ο Γαβρ...»

«Ο κύριος Λότος είναι καθηγητής και συγγενής...»

«Χα! Καλά να πάθει!» η Καίτη έσπασε πρώτη τη σιωπή για να δώσει τη σκυτάλη στον Γαβριήλ.

«Έχει δίκιο ξέρεις... Το να πας εκεί ήταν ανόητο. Τί περίμενες να γίνει; Να πάρεις ένα κομμάτι από τον καθρέφτη και να φύγεις;»

«Σκεφτόμουν ότι είχα αφήσει ξεκρέμαστο...» δεν ολοκλήρωσε τη φράση της αν και πολλοί ήταν αυτοί που κατάλαβαν ότι το δεύτερο και ανείπωτο σκέλος της πρότασης της αφορούσε την ανησυχία της για τον κίνδυνο που μπορεί να διέτρεχε ο Χάρης.

Ένα κύμα τύψεων την πλημμύρισε. Είχε εμπλέξει άτομα που αγαπούσε σε αυτήν την ιστορία, απειλούταν η ζωή τους και δεν ήξεραν καν όλη την αλήθεια.

«Παραλίγο να το ξεχάσω...» επενέβη η Μαρία. «τί το ήθελες το μπουκαλάκι με το οξύ;» η Ήβη κοίταξε ένοχα τον περίγυρο ενώ το μυαλό της έψαχνε για κάποια καλή δικαιολογία.

«Τίποτα το ιδιαίτερο... το είδα στο γραφείο πριν φύγω από το σπίτι και είπα να το πάρω... ποτέ δεν ξέρεις. Πάντως έχετε δίκαιο, συγγνώμη. Ήταν ανόητο να πάω στον πύργο.»

«Πιστεύω ότι ο χρόνος που θα ξοδέψεις στο κρεβάτι τους επόμενους δύο μήνες μέχρι να δέσει το πόδι σου είναι αρκετή τιμωρία.» της είπε αυστηρά η Μαρία. Το έβλεπε στο πρόσωπο τους. Η ερώτηση κρεμόταν από χείλη τους και έκανε τις φλέβες τις να πάλλονται με ένταση.

Και τώρα τί γίνεται;

Ήταν ασφαλής μέσα στα τείχη του Obweiben, εκεί ο χρόνος είχε παγώσει. Ναι, είχαν τον καθρέφτη, αλλά τους ήταν άχρηστος χωρίς το φυλαχτό, χωρίς εκείνη. Άραγε το ήξερε αυτό η γιαγιά της; Ο Γαβριήλ; Το ήξερε κανένας τους;

Όχι... Δεν μπορούσαν να το ξέρουν.

Έπρεπε να φυλάξει αυτό το μυστικό. Αυτό, και το βιβλίο των νεκρών.

«Κατάρα! Πρέπει να πάω στο μάθημα!» άκουσε την Μαρία να λέει. Η Ήβη δεν είχε χαρεί ποτέ της περισσότερο στο άκουσμα του κουδουνιού. Η γυναίκα έφυγε πρώτη, αλλά ο Γαβριήλ και τα κορίτσια έμειναν μαζί της αρκετά ώστε κάνει αυτό που είχε στο μυαλό της.

«Πρέπει να φύγετε;» τους ρώτησε ένοχα.

«Εγώ δεν έχω μάθημα. Μπορώ να κάτσω μαζί σου αν θες;» ήρθε η απάντηση από τον Γαβριήλ.

«Θέλω!» απάντησε η κοπέλα με ενθουσιασμό.

«Και εμείς σκεφτόμασταν να κάνουμε κοπάνα.» είπε με έναν ενδοιασμό η Καίτη ενώ ο Γαβριήλ την κοίταξε μαλώνοντας τη με το βλέμμα του.

«Ωραία! Πρέπει να μάθετε μερικά πράγματα.»

Όταν η Ήβη τελείωσε την αφήγηση της κανένας τους δε μιλούσε. Ο φόβος ήταν αποτυπωμένος στα πρόσωπα τους. «Αυτό είναι καλό... κατά μία έννοια. Δεν μπορούν να κάνουν κάτι χωρίς εσένα… δηλαδή νομίζουν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα χωρίς εσένα.» είπε η Άννα.

«Αυτό σημαίνει πως τη θέλουν απεγνωσμένα! Μόλις φύγει από το σχολείο... Δε θέλω να σκεφτώ τι θα γίνει μετά.» συνέχισε τους συνειρμούς της η Καίτη.

«Οπότε πρέπει να βρω οπωσδήποτε τον καθρέφτη. Τότε ακόμα και αν με σκοτώσουν θα έχω κρύψει τα κομμάτια κάπου που δε θα τα βρουν ποτέ.»

«Βρήκαν τόσες χιλιάδες κομμάτια σκορπισμένα σε όλο τον κόσμο, τι σε κάνει να πιστεύεις ότι υπάρχει κάποια κρυψώνα που να μην τη βρουν;» αντέτεινε η Άννα.

«Τουλάχιστον μέχρι να βρεθεί κάποιος άλλος φύλακας.» μουρμούρισε το κορίτσι. «Γαβριήλ;» γύρεψε την αντίδραση του ξάδελφου της.

«Που είσαι μπλεγμένη Ήβη;» είπε με έναν αναστεναγμό.

«Αυτό είναι πολύ ενθαρρυντικό... ευχαριστώ!» τον πείραξε εκείνη.

«Ανησυχώ για το ότι θα είσαι αντιμέτωπη με τον πατέρα σου.» μουρμούρισε ο άντρας «Έχει τόσα χρόνια εμπειρίας και γνώσης. Πρέπει να κάνω το πρόγραμμα σου πιο εντατικό... ίσως ο Χάρης μπορεί να με βοηθήσει. Ή η Ηλέκτρα τώρα που θα σπουδάζει εδώ.» μονολόγησε.

Δάγκωσε τα χείλη της για να κρύψει ένα το χαμόγελο. Ο Χάρης δεν είχε αποβληθεί. Ακούστηκε ένας διστακτικός χτύπος στην πόρτα και λίγο αργότερα ο Χάρης μπήκε στο δωμάτιο.

«Λοιπόν εμείς πηγαίναμε!» είπε η Καίτη και σηκώθηκε ζωηρά από το κρεβάτι τραβώντας την Άννα μαζί της. Ο Γαβριήλ σηκώθηκε και εκείνος από το κρεβάτι της Ήβη όπου καθόταν και έφυγε κλείνοντας της το μάτι σε μια αποτυχημένη προσπάθεια να βγει από το βούρκο των σκέψεων του.

«Μην τα θαλασσώσεις πάλι!» η Καίτη συμβούλεψε τον Χάρη πριν η κοπέλα κλείσει την πόρτα πίσω τους. Ήταν μια στιγμή αμηχανίας. Εκείνος απέφευγε να την κοιτάξει στα μάτια ενώ διατηρούσε μία απόσταση ανάμεσα τους.

«Σε εμπιστεύεται.» μίλησε πρώτη.

«Ναι... προσπάθησα να την αποτρέψω αλλά δε βάζει μυαλό. Πώς είσαι;» η προσπάθεια του να ακουστεί ειρωνικός επισκιάστηκε από την ένοχη έκφραση στο πρόσωπο του.

«Χμ...» δεν ήξερε τι περίμενε, αλλά η ερώτηση του την απογοήτευσε και το αγόρι το κατάλαβε.

«Δεν ήθελα την εμπιστοσύνη σου... Ούτε να σε ερωτευτώ, όμως... Δεν είναι για εμένα αυτά.» συμπλήρωσε το αγόρι.

Η καρδιά της κλότσησε τόσο δυνατά μέσα στο στήθος της που η Ήβη νόμιζε ότι θα δραπετεύσει. Ένιωσε τη θερμοκρασία του δωματίου να ανεβαίνει επικίνδυνα και ήξερε ότι είχε γίνει κατακόκκινη. Προσπάθησε να κρύψει το πρόσωπο της αλλά η παραμικρή της κίνηση πυροδοτούσε πόνο. Άκουσε εκείνο το ντροπαλό γέλιο, αυτό του το γέλιο που λάτρευε και υπέθεσε ότι την είχε δει.

«Συγγνώμη.» συνέχισε ο Χάρης. Η Ήβη υποψιαζόταν τι θα ακολουθούσε και δεν τον άφησε να ολοκληρώσει.

«Ήταν πολύ ανόητο να φωνάξεις την Άννα και την Καίτη... Θα μπορούσαν να είχαν πάθει κάτι.» άλλαξε θέμα.

«Ναι, αλλά ήταν επιλογή τους. Δεν μπορείς να περιμένεις να μείνουν με σταυρωμένα τα χέρια. Έπειτα... μόνη σου, δεν είσαι και μεγάλη απειλή.» την πείραξε.

«Δεν είναι δική τους μάχη.» επέμεινε εκείνη αφήνοντας ασχολίαστη την κριτική του.

«Είναι. Η μάχη είναι ολονών.» αντέτεινε. Η Ήβη δεν είχε κανένα επιχείρημα για να αντιπαραθέσει, έτσι άλλαξε και πάλι το θέμα.

«Τί έγινε; Όταν ήσουν εκεί; Ο πατέρας μου μου είπε ότι οι γονείς σου... δεν ήθελαν πλέον τον Ναπολέων σαν αρχηγό τέλος πάντων.»

«Σου είχα πει ότι δούλευα μαζί με τον Λουκά. Οι γονείς μου είχαν μάθει για την κατάρα πολύ πριν από τον Ναπολέων... μέσω εμού. Οργάνωναν καιρό ένα ρεύμα που θα τους ακολουθούσε όταν στρεφόντουσαν εναντίον του πρώην άρχοντα. Είχαν ζητήσει από τον πατέρα σου να σταθεί στο πλευρό τους. Όταν ο Ναπολέων πήρε το τελευταίο κομμάτι... και αφού καταφέραμε να βγούμε από το κελί, σκέφτηκα να φωνάξω ενισχύσεις. Ενημέρωσα τους δικούς μου. Δεν ήθελαν να καρπωθεί ο Ναπολέων ένα τόσο μεγάλο επίτευγμα και από τη στιγμή που σε είχε μέσα στα χέρια του, η νίκη του ήταν σίγουρη. Η δική του επιτυχία θα ήταν η δικιά τους αποτυχία. Θα έφερνε αναστάτωση και θα διέλυε το κίνημα τους. Ούτως ή άλλως σκεφτόντουσαν να κάνουν κάποια κίνηση εναντίον του εδώ και καιρό, κάτι που να ταράξει τα νερά. Τα υπόλοιπα τα ξέρεις.»

«Ήξερες για το φυλαχτό;»

«Όχι. Το έμαθα πριν από λίγο... Η ηχομόνωση δεν είναι και πολύ καλή.» πρόσθεσε. «Ήξερα μόνο ότι είσαι το τελευταίο σκαλί... Λοιπόν;»

«Λοιπόν τί;» απόρησε εκείνη αποπροσανατολισμένη.

«Ο Μάρκος είναι ζωντανός... Εγώ είμαι εδώ...»

«Είσαι βλάκας!» δεν τον άφησε να ολοκληρώσει, αλλά δεν μπορούσε να τον κατηγορήσει. Η ίδια του είχε δώσει πάτημα για να βασίσει τις αμφιβολίες του. Αμφιβολίες για το κατά πόσο η προδοσία του είχε εξαλείψει τα συναισθήματα που η Ήβη έτρεφε για εκείνον.

Η Καίτη τον εμπιστεύεται. Σκέφτηκε. Ήξερε ότι αυτό ήταν η φτηνότερη δικαιολογία που έδωσε ποτέ στον εαυτό της, αλλά δεν ήθελε να το κοσκινίσει άλλο. Τον ήθελε σαν τρελή. Ίσως έπρεπε να μάθει από το λάθος της, ίσως έπρεπε να το κοσκινίσει. Αλλά δεν ήθελε.

Άλλωστε της είχε σώσει τη ζωή.

«Είμαι;» ρώτησε με ένα χαμόγελο. Η Ήβη δεν του απάντησε. Γύρισε το κεφάλι της από την άλλη ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την αδυναμία που του είχε, αλλά δε μίλησε.

Ένα απαλό χάδι ζέστανε το μάγουλο της ενώ κατάλαβε ότι το αγόρι κάθισε δίπλα της στο κρεβάτι. Έψαξε για τα γαλανά του μάτια... ήταν λιγότερο από δύο εκατοστά μακριά από εκείνη. Τα δάκτυλα του προχώρησαν στο λαιμό της και μετά στον ώμο όπου σταμάτησαν και μετά τη φίλησε στα χείλη τρυφερά.

Η Ήβη δεν έμεινε μόνη της παρά μόνο αργότερα το ίδιο απόγευμα. Οι φίλες της την είχαν ενημερώσει για την πρόοδο που είχαν κάνει όσο εκείνη έλειπε. Δεν μπόρεσε παρά να μείνει άναυδη με την ιδέα τους αλλά και τον τρόπο που την εκτέλεσαν. Δε διαφώνησε στο ότι ένας κοριός στο γραφείο του πρωθυπουργού θα τους έδινε ένα bonus στην ενημέρωση. Το γεγονός ότι είχαν μπει σε όλη αυτή τη διαδικασία τη συγκίνησε, ένα συναίσθημα το οποίο δεν έδειξε. Αλλά δεν ξέχασε να τις χιλιοευχαρηστήσει που βρίσκονταν στο πλευρό της και να τις αποθαίνει από το να κάνουν κάτι τόσο επικίνδυνο ξανά -αν και δεν της έδωσαν ιδιαίτερη σημασία.

Κρατούσε το γράμμα που της είχε αφήσει ο Νέστορας. Αλλά δεν τολμούσε να το ανοίξει. Έτσι σταμάτησε να σκέπτεται, έσκισε το πάνω μέρος, έβγαλε την κόλα α4 που υπήρχε μέσα και την ξεδίπλωσε.

Ήβη...

Ήθελα να σε αποχαιρετήσω αυτοπρόσωπος, αλλά δεν υπήρχε χρόνος... Δε θέλω να στεναχωρηθείς για εμένα. Επιζητούσα το θάνατο καιρό τώρα. Θα καταλάβεις και εσύ κάποια μέρα ότι είναι λύτρωση και όχι τιμωρία. Ελπίζω ωστόσο να μην τον επιζητήσεις, γιατί αυτό θα σημαίνει ότι είσαι δυστυχισμένη. Ίσως σου φανεί περίεργο, αλλά εμπιστεύομαι τον Χάρη. Ξέρω ότι πιστεύεις πως σε πρόδωσε, αλλά σε αγαπάει πολύ περισσότερο από τον εαυτό του. Όπως επίσης ξέρω ότι σε στεναχώρησε περισσότερο από ότι άφησες να φανεί. Βλέπεις τα ξωτικά έχουμε μια ζωώδη αίσθηση που μας επιτρέπει να καταλαβαίνουμε... πράγματα. Και αν και στην αρχή δεν μπορούσα παρά να διαφωνήσω, πρέπει να παραδεχτώ ότι πρέπει να είσαστε μαζί. Μακάρι να προλάβαινα να σου πω περισσότερα για τον κόσμο μου, θα σου άρεσε...

Σε ευχαριστώ πολύ. Έκανες τις τελευταίες μου μέρες άξιες της αναμονής μου. Χαίρομαι που συμμετείχα σε κάτι τέτοιο.

Εύχομαι να μη με ξεχάσεις…

Με αγάπη

Νέστορας...

Χαμογέλασε μελαγχολικά και έβαλε το γράμμα πίσω στο φάκελο του. Ένας κτύπος στην πόρτα την έκανε να αναπηδήσει από την τρομάρα της θυμίζοντας της γι’ ακόμα μια φορά ότι θα έπρεπε να αποφεύγει τις απότομες κινήσεις. Ο απρόσμενος επισκέπτης της δεν περίμενε την άδεια της και πέρασε κατευθείαν μέσα.

Η Ηλέκτρα, μπήκε στο δωμάτιο με ένα χαμόγελο να αστράφτει στα χείλη της και κάθισε στο κρεβάτι δίπλα της.

«Σκέφτηκα ότι θα είσαι μόνη σου και είπα να περάσω.» ξεκίνησε να λέει.

«Δεν ήξερα ότι ανησυχούσες για την υγεία μου.» της απάντησε πικρόχολα. Το χαμόγελο της νεοφερμένης έσβησε και το πρόσωπο της σοβάρεψε.

«Θέλω να σε ευχαριστήσω. Όχι μόνο μου έσωσες τη ζωή, αλλά μου έδωσες και την ευκαιρία να την αλλάξω. Πριν από αυτό, ήμουν μία... εκδιδόμενη επί του συμφέροντος γυναίκα. Ναι, το επέλεξα. Αλλά δεν πίστευα ότι μπορούσα να κάνω κάτι καλύτερα από αυτό. Δύο χρόνια πριν... τσακώθηκα άγρια με τον Χάρη για τη ζωή που έκανα. Είχα θυμώσει πολύ μαζί του. Πίστευα ότι άρχιζε να γίνεται ένας από αυτούς που ισχυρίζονται ότι τα γυναικεία... προνόμια είναι μία απόδειξη της κατωτερότητας του φίλου μας. Και εκείνος συμμετείχε σε διάφορα πράγματα, πάντα προσεκτικά, χωρίς να μπαίνει στα ‘βαθιά’. Αλλά πίστευα ότι ο λόγος που δεν το έκανε ήταν απλά επειδή δεν μπορούσε, πίστευα ότι με ζήλευε επειδή εγώ μπορούσα. Μετά τον τσακωμό μας, έμαθα ότι το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να μαζέψει χρήματα για τα δίδακτρα σε κάποια σχολή, ότι ποτέ δεν τον ενδιέφερε η ζωή που έκανε και προσπαθούσε να ξεφύγει. Να αποκτήσει μια έντιμη ζωή. Έπρεπε να το καταλάβω... ποτέ δεν ήταν ζηλόφθονων... Απλά ήταν αδερφός. Και ενδιαφερόταν.

»Προσπάθησα να ξεκόψω... Αλλά τότε βρήκα κάτι. Το τελευταίο κομμάτι. Κάποιος κομπογιαννίτης σε ένα παζάρι αντάλλαζε ένα κολιέ -που υποτίθεται ότι ήταν ολοκέντητο με διαμάντια- για ένα νεφρό. Από εκεί που έρχομαι, μπορείς να ξεχωρίσεις από χιλιόμετρα ένα πραγματικό διαμάντι. Πήρα το κολιέ και έκρυψα το κομμάτι. Πίστευα ότι, αν κατάφερνα να ξεφύγω από τη ζωή που έκανα, θα έπαιρνα κάτι σαν άφεση... ξέρεις, από ο, τιδήποτε είναι αυτό που καλούμε Θεό μας. Όμως ήξεραν για τον κομπογιαννίτη και άλλοι, πριν από εμένα, απλώς εγώ ενήργησα πιο γρήγορα. Το να μάθουν ποιός είχε αγοράσει το κολιέ ήταν το εύκολο μέρος. Τα υπόλοιπα πάνω κάτω τα ξέρεις. Συγγνώμη... που πήρα τη θέση της μητέρας σου... εννοώ, στη ζωή και… που δε σου έδωσα το κομμάτι κατευθείαν... ή που δε σε προειδοποίησα... Ούτε εγώ θα με συγχωρούσα εδώ που τα λέμε, αλλά σου οφείλω τουλάχιστον μία προσπάθεια. Θέλω να κάνω τα πράγματα διαφορετικά αυτή τη φορά.» ήταν ειλικρινής, μπορούσε να το καταλάβει. Και αυτό έκανε την Ήβη να νιώθει χάλια. Ήταν τόσο εύκολο να την εκνευρίζει η Ηλέκτρα χωρίς να ξέρει το παρελθόν της.

Αναλογίστηκε τι ακριβώς ήταν αυτό που την έκανε να την αντιπαθήσει την πρώτη φορά: Η διάσωση της από τον Χάρη που το ερμήνευσε σαν το νόημα της σχέσης τους για εκείνον. Αν όλα είχαν πάει κατ’ ευχή, δε θα έβρισκαν ποτέ το τελευταίο κομμάτι και ο καθρέφτης θα έμενε για πάντα ανολοκλήρωτος. Εντάξει, είχε κάνει λάθη, αλλά και ποιός δεν κάνει. Δεν μπορούσε να την κρίνει, κανείς δεν είναι αλάνθαστος. Άλλωστε η Ηλέκτρα είχε ρισκάρει τη ζωή της γι’ αυτό.

Η Ήβη ένιωθε πως είχε φερθεί ανόητα. Δεν είχε καμία δικαιολογία για τη συμπεριφορά της. Εκείνη έπρεπε να της ζητήσει συγγνώμη. Σκέφτηκε.

«Δε πήρες τη θέση της μητέρας μου και δε θα σε κρίνω για τη ζωή που έκανες, δεν μου φαίνεται πως είχες και πολλές επιλογές. Άλλωστε φαντάζομαι ότι όλοι χρειάζονται μία δεύτερη ευκαιρία.»

«Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να γίνουμε και φίλες;» ρώτησε με προσποιητό δισταγμό βγάζοντας από την τσέπη του μπουφάν της δύο κομμάτια γυαλί… όχι, δύο κομμάτια καθρέφτη. Το ένα είχε το μέγεθος μίας παλάμης ενώ το άλλο ήταν λίγο πιο μικρό. «Γιατί έχω ακούσει ότι οι φίλες μοιράζονται.» συνέχισε με ένα πονηρό χαμόγελο.

«Μα πώς…;»

«Σε είδα να μπαίνεις στο παλάτι και ήξερα ότι θα έφτανες σε εκείνον. Ήξερα ότι ο καθρέφτης είχε συναρμολογηθεί και ότι θα προσπαθούσε να τον κρύψει όταν κάποιος άθλιος υπηρέτης του του μετέφερε τα μαντάτα ότι είχες φτάσει. Και ξέρω πολύ καλά τα κρυψώνες του… Ας πούμε ότι έχω περάσει πολύ χρόνο με τον Ναπολέων.» ύστερα η κοπέλα άφησε το ένα από τα δύο κομμάτια στο συρτάρι του κομοδίνου της και έκρυψε ξανά το άλλο στο μπουφάν της.

«Ποτέ δεν ξέρεις… μπορεί να γίνουμε και φίλες.» είπε η Ήβη αφήνοντας ένα χαχανητό, αλλά σοβάρεψε κατευθείαν. «Ηλέκτρα... Λυπάμαι. Ακούγεται δύσκολο... η ζωή που έκανες.»

«Βοηθάει όταν δεν το σκέφτεσαι.» είπε με ένα βεβιασμένο χαμόγελο. «Λοιπόν... υπάρχει τίποτα το ενδιαφέρον σε αυτό το σχολείο;»

«Χα, εξαρτάτε από το τί βρίσκεις ενδιαφέρον.»

«Ιδρωμένα αγόρια χωρίς μπλούζες;»

«Δ... δε νομίζω ότι θα βρεις και πολλά από αυτό εδώ... Αλλά μπορείς να το σκας εύκολα τα βράδια...»

Κεφάλαιο 20

2011-10-17T10:02:00.000-07:00

«Έχουμε επισκέψεις.» ήταν το μόνο που είπε εκείνος ο ηλικιωμένος στον Ναπολέοντα που θαύμαζε ακόμα τον καθρέφτη. Πριν ο άντρας προλάβει να αντιδράσει στην είδηση που του είχε μόλις φέρει ο υπήκοος του, η πόρτα άνοιξε με πάταγο.

Ένα μικρό κορίτσι, με καστανά σγουρά μαλλιά, εισέβαλε απρόσκλητη.

Η Ήβη είχε το ραβδί της έτοιμο στο χέρι. Χτύπησε τον καθρέφτη με ένα ξόρκι που δε χρειάστηκε να προφέρει κάνοντας τον έτσι θρύψαλα.

Όλα έγιναν πολύ γρήγορα.

Ο ηλικιωμένος άντρας έβγαλε με ταχύτητα ανάρμοστη για την ηλικία του, το ραβδί του και...

«Ουμπέριουμ!» ένας στρόβιλος από μαύρη σκόνη και άσπρο φώς τη χτύπησε εκτοξεύοντας την στον τοίχο.

Κάτι παχύρευστο κύλησε από το στόμα της. Άνοιξε τα μάτια της και είδε τον κοντό γκριζομάλλη ηλικιωμένο να την κοιτά με ένα υστερικό χαμόγελο. Την έπιασε από το λαιμό και τον κράτησε σφιχτά μέσα στη λαβή του ενώ ταυτόχρονα της έσπασε το δεξί πόδι. Ο άντρας χαλάρωσε για λίγο το κράτημα του για να απολαύσει αυτό που επόταν: Η Ήβη κραύγασε με όλη της τη δύναμη σαν αυτό να μαλάκωνε τον πόνο. Με το ελεύθερο χέρι του εκείνος ψαχούλεψε ένα σημείο κοντά στον αριστερό της πνεύμονα και έπειτα το πίεσε με δύναμη.

Το χτύπημα του δεν πόνεσε το κορίτσι αλλά δεν μπορούσε πλέον να αναπνεύσει και όσο περισσότερο προσπαθούσε τόσο περισσότερο έσφιγγε η ανθρώπινη θηλιά στο λαιμό της. Θα πίστευε κανείς ότι ο πόνος ή ο πνιγμός της ήταν ικανά να κρατήσουν απασχολημένο το μυαλό της. Αλλά προφανώς θα έκανε λάθος.

Πίσω από τον ώμο του αντιπάλου της μπορούσε να δει τον Ναπολέοντα να μαζεύει τα σπασμένα κομμάτια του καθρέφτη σε ένα στρόβιλο και να τα εξαφανίζει ως δια μαγείας. Η Ήβη δε θα ξεχνούσε το βλέμμα με το οποίο την κοίταξε ο άρχοντας ή καλύτερα την οργή μέσα σε αυτό. Οργή αναμεμιγμένη με αγνό μίσος και περιέργεια. Ήξερε ποιά ήταν. Αλλά έμοιαζε να έχει ακόμα πολλές ερωτήσεις.

Ένιωθε τα πνευμόνια της να βράζουν και η έλλειψη αέρα τη ζάλιζε. Το μυαλό της είχε μουδιάσει από τον πόνο και οι φλέβες πάνω από τα μηνίγγια της παλλόταν δυνατά, τόσο που έμοιαζαν με σφυριές. Έβλεπε το δολοφόνο της να απολαμβάνει κάθε στιγμή και αυτό την τρέλαινε. Πόσο θα ήθελε να...

«Άφησε την.» μουρμούρισε ο Ναπολέων.

Με φανερή απογοήτευση και μια μικρή καθυστέρηση, ο άντρας υπάκουσε και πριν η Ήβη προλάβει να σωριαστεί στο πάτωμα, εκείνος πίεσε για άλλη μια φορά το σημείο εκείνο που είχε χρησιμοποιήσει για να της στερήσει την δυνατότητα να αναπνέει. Το κορίτσι έβγαλε έναν παράξενο θόρυβο και εισέπνευσε λαίμαργα τον αέρα. Κάθε πνοή έκαιγε τα πνευμόνια της αλλά δεν μπορούσε να σταματήσει. Είδε το ζευγάρι από πόδια που στεκόταν μπροστά της να απομακρύνεται και σκούπισε με το μανίκι της το αίμα που έτρεχε από το στόμα και τη μύτη της.

Μετάνιωνε για τον τρόπο που είχε εκθέσει τον Χάρη και τον Νέστορα σε θανάσιμο κίνδυνο. Ο Μάρκος, η Ηλέκτρα και η μητέρα της ήταν ζωντανοί. Κάτι που μπορεί να άλλαζε δραματικά το παρόν. Ήταν ολομόναχη με δύο... τρείς... περισσότερους...

Ο χώρος είχε γεμίσει κόσμο. Στο παρατηρητήριο αλλά και στην αίθουσα αυτή κάθε αυτή. Η Ήβη προσποιήθηκε ότι κρατούσε το στέρνο της πιάνοντας κρυφά ένα μικρό φιαλίδιο που είχε κρύψει στο στήθος της. Το είχε επικαλεστεί κρυφά από τον Νέστορα πριν έρθουν στην Σάρλοτ. Ήταν οξύ, το χρησιμοποιούσαν συχνά στο μάθημα των φίλτρων και έτσι είχε εφεδρικό στο σπίτι της. Αν ήταν τυχερή, θα κατέστρεφε την καρδιά της πριν οι Άβετορ προλάβουν να τη χρησιμοποιούν ως συστατικό στο φυλαχτό τους. Οι σουβλιές πόνου επιδεινώνονταν όλο και περισσότερο ενώ κρατούσε με δυσκολία τα βογκητά της, δεν ήθελε να δώσει την παραμικρή ευχαρίστηση σε κανέναν τους.

Κατά πάσα πιθανότητα σε λίγο θα πέθαινε, ίσως έπρεπε να δώσει περισσότερη έμφαση σε αυτό. Αλλά το μόνο πράγμα που μπορούσε να σκεφτεί ήταν ο Χάρης. Το χαμόγελο του, η φωνή του... το άγγιγμα του. Κατά κάποιον τρόπο χαιρόταν που αυτό θα ήταν το τέλος. Τώρα δεν υπήρχε λόγος να παλέψει με τον εαυτό της, να νιώσει ένοχη για τα συναισθήματα της. Δεν είχε σημασία αν θα τον συγχωρούσε ή όχι. Οπότε παραδόθηκε σε αυτά. Και ήταν χαρούμενη γιατί θα ήταν το τελευταίο συναίσθημα που ήθελε να έχει. Αγάπη... Δεν είχε πει ποτέ της αυτή τη λέξη... Τι κρίμα.

«Ομολογώ ότι ξαφνιάζομαι.» ο Ναπολέων την απέσπασε από τον ειρμό των σκέψεων της. Το ύφος του τώρα είχε γίνει διερευνητικό. «Πώς το έμαθες;» η Ήβη δεν του απάντησε. Τον κοίταξε βλοσυρά και μετά εξερεύνησε το περιβάλλον γύρω της. «Πρέπει να είσαι πολύ έξυπνη... ή ταλαντούχα... Μα πώς;» το κορίτσι εξακολούθησε να τον αγνοεί. Αν μην τι άλλο, δεν πίστευε ότι μπορούσε να προφέρει τίποτα πέρα από επιφωνήματα πόνου. «ΑΠΑΝΤΗΣΕΜΟΥΟΤΑΝΣΟΥΜΙΛΑΩΠΟΥΝΑΠΑΡΕΙ!» δεν άντεχε τον πόνο... γύρισε το βλέμμα της στο πάτωμα στην προσπάθεια της να συγκεντρωθεί ενώ έγδαρε το μάρμαρο με τα νύχια της και τα αυτιά της βούιζαν.

Μια έντονη βαβούρα ζάλιζε το μυαλό της. Νόμιζε ότι ήταν μέσα στο κεφάλι της αλλά οι δύο άντρες μπροστά της έμοιαζαν ιδιαίτερα ανήσυχοι. Η Ήβη γύρισε για να εντοπίσει την εστία της αναστάτωσης και αυτό που είδε την ξάφνιασε.

Μια μεγάλη μαύρη αρκούδα είχε έρθει από το πουθενά για να κάτσει δίπλα της εμποδίζοντας έτσι τον οποιοδήποτε να πλησιάσει σε ακτίνα πέντε μέτρων από εκείνη. Γιατί όμως δεν της επιτίθονταν; Το δικό της δέρμα δεν ήταν αδιαπέραστο στα ξόρκια, θα μπορούσαν να τη σκοτώσουν και μετά να ξεφύγουν εύκολα από τον θυμό του ζώου. Μια γνώριμη φωνή έκανε την καρδιά της να κλοτσήσει από ελπίδα.

«Γεια σου Ναπολέων.» το χαμόγελο του πατέρα της έμοιαζε σχεδόν διαβολικό, αλλά δεν την τρόμαζε.

«Λουκά; Μα πως... Σε προστάζω να το σταματήσεις αυτό!» βρυχήθηκε ο Ναπολέων. Ο άρχοντας κοίταξε τον περίγυρο του για υποστήριξη. Αλλά κανένας δεν ξεπρόβαλε από το πλήθος, κανένας δεν προσπάθησε να τον βοηθήσει. Παρέμειναν θεατές σε μία παράσταση που παρακολουθούσαν με δέος.

«Λυπάμαι αλλά...όχι.» του απάντησε με ειρωνεία ο πατέρας της.

«Τί; Δεν είσαι σε θέση να με αψηφάς! Σε έχουν καταραστεί! Κάνε αυτό που σου λέω αμέσως!»

«Βλέπεις, το θέμα με την κατάρα είναι ότι πρέπει να υποβληθώ στο σκοτάδι. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι πρέπει να κάνω αυτό που θες εσύ. Αν κάποιος άλλος με βρει πριν από εσένα, δε θα μπορώ να σε βοηθήσω αν δεν τελειώσω με αυτό που μου ανατέθηκε. Δες το σα τηλεφωνική γραμμή...κατειλημμένη.» αυτή η σατανική απόλαυση πλημμύριζε τη φωνή του αλλά η Ήβη στάθηκε περισσότερο στο γεγονός ότι κάποιος είχε προδώσει τον Ναπολέων. Κάποιος είχε οργανώσει πραξικόπημα πίσω από την πλάτη του, δεν ήταν πλέον ο βασιλιάς τους… Είχε πάψει να είναι εδώ και πολύ καιρό.

«Ποιός τόλμησε...όχι.»

«Ας πούμε ότι κάποιοι πιστεύουν ότι πρέπει να αποσυρθείς.» συνέχισε ο Λουκάς.

Η Ήβη άκουσε έναν βρυχηθμό να βγαίνει από το στήθος του Νέστορα για να καταλάβει ότι ο άντρας που τη βασάνιζε πριν από λίγο προσπαθούσε να την προσεγγίσει στα ύπουλα. Στο άκουσμα του θυμωμένου θηρίου ο ηλικιωμένος πάγωσε στη θέση του.

Ένα ρίγος τη διαπέρασε και ένιωσε την επιθυμία να ψάξει για κάτι άγνωστο. Κοίταξε το παρατηρητήριο όπου είδε τον Χάρη και την Ηλέκτρα να κουβεντιάζουν ανέμελα. Ο πρώτος είχε στηρίξει το βάρος του στους αγκώνες του που ακουμπούσαν στο τοιχάκι του παρατηρητηρίου ενώ η δεύτερη ακουμπούσε με τη δεξιά της πλευρά μια κολώνα λίγο πιο δίπλα. Το αγόρι την κοίταξε απηυδισμένο με βλέμμα γεμάτο περιέργεια αναμεμιγμένο με ανακούφιση την ίδια στιγμή.

Η μουσούδα του Νέστορα που τρίφτηκε στο μάγουλο της την έκανε να τραβήξει τα μάτια της από εκείνον για να καθησυχάσει την ανήσυχη αρκούδα με ένα στοργικό βλέμμα και ένα χάδι.

«Είμαι καλά.» είπε ψέματα η κοπέλα.

Ο Λουκάς τυλίχτηκε σε μαύρη πυκνή σκιά και χάθηκε μέσα σε αυτήν. Βρήκε την πορεία του που είχε ως τελικό προορισμό τον Ναπολέων τον οποίο και σκέπασε σα σύννεφο. Δεν ήξερε τι ήταν αυτό που τον έκανε να ουρλιάζει. Η Ήβη όμως δεν μπορούσε να τον ακούει. Η αρκούδα σηκώθηκε τελικά από το πλευρό της και πήρε στο κατόπι τον ηλικιωμένο άντρα. Τον στρίμωξε σε μια γωνία αλλά η κοπέλα δεν ήθελε να δει ή να ακούσει ποτέ της ποια ήταν η μοίρα του, έτσι έστρεψε το κεφάλι της από την άλλη περιμένοντας για τα ουρλιαχτά να σταματήσουν. Προσπάθησε να μη σκέπτεται τον πόνο που συγκλόνιζε κάθε εκατοστό του σώματος της. Αλλά αυτό θα σήμαινε ότι έπρεπε να στρέψει την προσοχή της σε κάτι άλλο και τα πάντα της θύμιζαν την αποτυχία της. Κάτι που δεν ήθελε να σκεφτεί αυτή τη στιγμή.

Μόνο όταν η άκρη του ματιού της έπιασε το αναίσθητο σώμα του Ναπολέοντα και ένιωσε ένα απαλό χάδι στο μάγουλο της σήκωσε ξανά το βλέμμα. Ο Λουκάς είχε και πάλι την ανθρώπινη μορφή του και στεκόταν στο πλευρό της. Η Ήβη δεν μπορούσε να αποσαφηνίσει κανένα από τα συναισθήματα που πέρασαν από το πρόσωπο του γιατί όλα τους έφυγαν τόσο γρήγορα για να δώσουν τη θέση τους στην ανακούφιση.

«Είμαι καλά.» του απάντησε πριν προλάβει να ρωτήσει. «Ποιός…;» ήθελε να μάθει την ταυτότητα του καινούριου της εχθρού, του επόμενου άρχοντα, αλλά ο Λουκάς προέβλεψε την ερώτηση της.

«Οι Όλιβαρ... όχι δεν τους έπιασε ο πόνος για την μοίρα των παιδιών τους.» πρόλαβε την επόμενη ερώτηση της. «Εποφθαλμιούσαν τη θέση καιρό τώρα. Απλά άδραξαν της ευκαιρίας. Δεν αλλάζει τίποτα. Εξακολουθώ να είμαι ένα τέρας.» η φωνή του έτρεμε και έκρυψε το πρόσωπο του δίνοντας έτσι την ευκαιρία στην Ήβη να τον ξαφνιάσει αγκαλιάζοντας τον.

«Συγγνώμη... έπρεπε να είχα κάνει κάτι νωρίτερα αντί να σου γυρίσω την πλάτη. Δεν έπρεπε να συνεχίσω σα να μη συνέβαινε τίποτα.» έκλεγε και δεν έφταιγε μόνο ο φυσικός πόνος.

Ο Λουκάς την τράβηξε μακριά από την αγκαλιά του για να μπορέσει να την κοιτάξει στα μάτια.

«Αυτό δεν είναι δικό σου λάθος! Με ακούς; Τί νομίζεις ότι θα γινόταν αν το μάθαινες νωρίτερα; Αυτά τα τέρατα θα σε είχ...» δεν κατάφερε να τελειώσει την φράση του.

«Γιατί δεν φεύγουμε από εδώ;» τον διέκοψε εκείνη. Δεν ήθελε να μιλήσει για συνέπειες, δεν ήθελε να μιλήσει για σχέδια. Ήθελε μόνο να φύγει. Πονούσε. «Μπορούμε να το συζητήσουμε κάπου αλλού. Σε ένα νοσοκομείο ας πούμε;»

«Το πόδι σου!» είπε τρομαγμένος ο Λουκάς. «Πώς μπόρεσα να το ξεχάσω;»

«Είναι εντάξει... απλά πονάει.» δεν μπορούσε πλέον να λέει ψέματα. Ο πόνος την είχε καταβάλει και κάτι τέτοιο δεν περνούσε απαρατήρητο.

Ο Λουκάς τη βοήθησε να σηκωθεί στηρίζοντας τη στο σώμα του βοηθώντας την έτσι να προχωρήσει. Όταν πέρασαν την πόρτα κάτι απρόσμενο τους περίμενε.

Η Βαλεντίνη και η Μαρία, έρχονταν από τη δεύτερη πόρτα του αριστερού διαδρόμου ενώ η Καίτη και η Άννα από την Πέμπτη (με δισταγμό μπροστά στο εξαγριωμένο βλέμμα της Μαρίας). Και οι δύο είχαν εμφανή τα σημάδια της μάχης πάνω τους. Και τώρα ο Χάρης έρχονταν από την τρίτη πόρτα στα δεξιά, μαζί του ήταν Γαβριήλ. Χαμόγελα επιτυχίας ήταν ζωγραφισμένα στα πρόσωπα όλων τους. Τέλος, η Ηλέκτρα βγήκε από την τέταρτη πόρτα του δεξιού διαδρόμου.

Όλοι μαζί σχημάτισαν ένα μεγάλο πηγάδι γύρω της. Τον κύκλο έσπασαν πρώτες η Βαλεντίνη και η Μαρία που έσπευσαν να την αγκαλιάσουν.

«Αοουυυ! Ααα!» ήταν η απάντηση της Ήβης στις ένθερμες εκδηλώσεις τους.

«Το πόδι σου...» είπε τρομοκρατημένη η Βαλεντίνη.

«Είμαι εντάξει.» επανέλαβε για πολλοστή φορά. «Πώς βρεθήκατε όλοι εσείς εδώ;» τους ρώτησε σοκαρισμένη.

«Αυτή είναι μια πολύ καλή ερώτηση!» συνέχισε η Μαρία που κάρφωσε το βλέμμα της στην Άννα και την Καίτη.

«Μας πήρε τηλέφωνο ο Χάρης.» τα φόρτωσε στο αγόρι η Καίτη.

«Ναι, και την επόμενη φορά να δώσεις καλύτερες οδηγίες! Παραλίγο να χαθούμε!» τον κατηγόρησε η Άννα.

«Και σας είπε… τί; Ούτε καν που τον ξέρεται!» συνέχισε η Ήβη αναφερόμενη στο γεγονός ότι βρισκόντουσαν στο παρελθόν. Ένα παρελθόν όπου ο Χάρης δεν έχει σπουδάσει στο Obweiben και κατά συνέπεια, δεν έχει συναντήσει ποτέ του την Άννα και την Καίτη.

«Ναι αλλά θα τον μάθουμε.» είπε γεμάτη ενθουσιασμό η Καίτη κλείνοντας ταυτόχρονα το μάτι στον προαναφερόμενο που της χαμογέλασε ευγενικά. «Έπειτα ήξερε ότι τρώω τα αυγά μου με κέτσαπ, ότι η αγαπημένη μου σοκολάτα είναι με φουντούκι. Ότι η Ήβη χουζουρεύει τουλάχιστον δέκα λεπτά πριν σηκωθεί το πρωί... Και πολλά ακόμα που... θα του πω όταν γίνουμε φίλοι.»

«Ήταν πολύ σίγουρη για να μην την πιστέψω και ξέρεις πόσο αναποφάσιστη είναι!» της εξήγησε η Άννα.

«Ψεύτρα!» την κατηγόρησε η Καίτη.

«Καλά, πήραμε τηλέφωνο στο σπίτι σου και δεν το σήκωνε κανείς. Υποτίθεται ότι θα γιόρταζες τα γενέθλια σου οπότε... να ‘μαστε! Χρόνια πολλά παρεμπιπτόντως.» η Ήβη κοίταξε τον Γαβριήλ δίνοντας του να καταλάβει ότι είχε έρθει η δική του σειρά να δώσει εξηγήσεις.

«Με ειδοποίησε ο Χάρης.» τώρα όλα τα μάτια ήταν στραμμένα στην Βαλεντίνη και τη Μαρία.

«Ο Λουκάς.» απάντησε η τελευταία ρίχνοντας του (μετά βίας) ένα βλέμμα ευγνωμοσύνης.

Η Ήβη είχε λουστεί από κρύο ιδρώτα. Ένιωθε ευγνωμοσύνη για όλους όσους βρίσκονταν εκεί και είχε τόσα πολλά να τους ρωτήσει… αλλά δεν την κρατούσαν τα πόδια της. Κατέρρευσε την αμέσως επόμενη στιγμή.

***

«Η κοπέλα έχει πολλούς συμμάχους...» είπε η Μόλη Όλιβαρ στον άντρα της. Καθόταν σε ένα σπασμένο μπαούλο στο σπίτι της κόρης τους στη Νέα Ζίχνη και παρατηρούσε ανέκφραστα το χώρο. Ο Νίκος στεκόταν λίγα μέτρα πίσω της και ατένιζε τον ουρανό μπροστά από ένα σπασμένο παράθυρο.

«Είναι μόνο ένα μάτσο παιδαρέλια. Δεν χρειάζεται να ανησυχείς για αυτούς.» της απάντησε μετά από λίγο.

«Είναι και τα παιδιά σου ανάμεσα τους.» του θύμισε η γυναίκα ενώ κάποιας μορφής συναίσθημα διατάρασσε τη φωνή της.

«Τότε διάλεξαν το δρόμο τους. Περιμέναμε αιώνες για αυτό, δε θα μας επιτρέψω κανένα παραστράτημα. Ό, τι κι αν σημαίνει αυτό.» είπε ανέκφραστα ο άντρας. «Μας φέρθηκαν σα σκουλήκια. Μας ταπείνωναν, ξανά και ξανά επειδή μπορούσαν. Τέρμα! Είναι η σειρά μας να βγάλουμε τη φυλή μας από την αφάνεια. Και είμαστε κοντά.»

«Γι’ αυτό ακριβώς δεν πρέπει να βιαστούμε.» του τόνισε η ανακτώντας και πάλι το παγερό της προσωπείο.

«Σωστά... Το κορίτσι έχει πονηρευτεί. Θα είναι πιο δύσκολο. Ίσως μας φέρει εμπόδια.»

«Είναι εκνευριστικό το ότι τη χρειαζόμαστε.»

«Όλα θα βρουν το δρόμο τους αγάπη μου. Μην ανησυχείς... Το νερό θα μπει στο αυλάκι.»

«Και ο καθρέφτης; Δεν ξέρουμε που τον έστειλε.»

«Ωω ξέρουμε...»

Κεφάλαιο 19

2011-10-17T10:00:00.000-07:00

Ο πύργος ήταν αφρούρητος, κάτι που δεν ξάφνιασε την Ήβη εφόσον ήξερε ότι η φήμη, ή ακόμα και η αλήθεια πίσω από αυτήν, για το μέρος εκείνο ήταν η καλύτερη ασφάλεια που κάποιος θα μπορούσε να έχει. Όπως ο Νέστορας το παρομοίασε πολύ καλά, η έλλειψη προστασίας του πύργου ήταν κάτι σαν το ελβετικό τυρί στη φάκα. Μεγάλος πειρασμός αλλά και κίνδυνος.

«Νέστορα, για ακόμη μια φορά...» ξεκίνησε να λέει η Ήβη.

«Δε θα σε αφήσω!»

«Όλα τα ξωτικά είναι τόσο πεισματάρικα ή το πήρες από τη συμβίωση σου με ανθρώπους;»

«Λίγο και από τα δύο φοβάμαι. Λοιπόν... τί κάνουμε τώρα;»

«Θα μπούμε μέσα.»

«Αυτό εννοώ... πώς;»

«Περπατώντας.» του απάντησε με ένα χαμόγελο που δήλωνε πως καταλάβαινε τι πραγματικά εννοούσε παρόλο που προσποιούταν την ανήξερη.

«Εννοείς...; Σα να μη συμβαίνει τίποτα; Έτσι απλά;» τη ρώτησε τρομοκρατημένο τώρα το ξωτικό.

«Ναι.»

«Δε νομίζεις ότι θα δουν τη διαφορά; Ξέρεις, ανάμεσα σε εμάς και αυτούς που πραγματικά συχνάζουν μέσα τον πύργο.»

«Όχι αν δεν την τονίσουμε... Πάντα ήθελα να γίνω ηθοποιός. Καιρός να δω πως θα τα πήγαινα.»

«Δεν έχω καλό προαίσθημα γι’ αυτό.» γκρίνιαξε ο Νέστορας.

«Για να είμαι ειλικρινής, δεν περιμένω να βγει τίποτα καλό από αυτό. Οπότε... μπορείς να φύγεις αν θέλεις.»

«Το ξέρω, αλλά δε θα το κάνω. Το πολύ πολύ να πεθάνω... Ούτως ή άλλως βαρέθηκα.» συνέχισε αδιάφορα εξερευνώντας ταυτόχρονα με ανήσυχο βλέμμα τον περίγυρο.

«Μην το λες αυτό Νέστορα... Σου υπόσχομαι ότι, αν βγούμε ζωντανοί από εδώ, θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να γυρίσεις πίσω.»

«Και εγώ σου υπόσχομαι ότι θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να βγεις ζωντανή και ακέραια. Δε με ενδιαφέρει πλέον να γυρίσω πίσω Ήβη. Από τότε που πέθανε η Γιασμήν το μόνο που σήμαινε αυτός ο κόσμος για εμένα ήταν εκδίκηση. Μετά σκόπευα να αυτοκτονήσω ή κάτι τέτοιο… αν δεν πέθαινα στην προσπάθεια.»

«Ανοησίες!» κατένευσε απηυδισμένη.

«Είσαι πολύ μικρή. Δεν περιμένω να καταλάβεις.» η απάντηση του την ξάφνιασε. Ποτέ πριν δεν είχε συνειδητοποιήσει τη διαφορά ηλικίας μεταξύ τους. Φαντάστηκε ότι είχε να κάνει με το μικρό του ανάστημα ή το παρουσιαστικό του.

Είχαν κιόλας περάσει την πύλη για τον πύργο. Μια έκταση από ξερό χώμα ήταν το μόνο που υπήρχε μέχρι την επόμενη πύλη που θα οδηγούσε στο εσωτερικό. Δεν υπήρχαν ούτε φανοστάτες, ούτε πυρσοί για να φωτίζουν το δρόμο. Μόνο το φως από τα λιγοστά αστέρια και το σεληνόφως.

«Ίσως... Μπορώ να πάρω πίσω την υπόσχεση μου;» του είπε δειλά η Ήβη αναφερόμενη στη δήλωση του ξωτικού για εκδίκηση. Δεν ήξερε τι θα αντιμετώπιζε όταν γυρνούσε και πάλι στο σπίτι του και δεν ήθελε να σκοτωθεί σε μία αποτυχημένη προσπάθεια να βλάψει το βασιλιά του. «Για καλό και για κακό.» ο Νέστορας δεν της απάντησε, μόνο χαμογέλασε μελαγχολικά. Έτσι η κοπέλα επανήλθε στο θέμα που τους απασχολούσε περισσότερο. «Ο Χάρης και η Ηλέκτρα είναι ακόμα ζωντανοί... Αλλά ο Ναπολέων συμπλήρωσε τον καθρέφτη.»

«Τι βλακώδες εκ μέρους της να μην το δώσει σε εμάς!» είπε μέσα από τα δόντια του το ξωτικό.

«Δεν χρειάζεται να ανησυχούμε. Δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει την πύλη ακόμα. Χρειάζεται το φυλαχτό. Τα...» δεν είχε συνηθίσει το άκουσμα αυτής της λέξης, πόσο μάλλον να τη χρησιμοποιεί. «…πνεύματα δε θα τον άφηναν ποτέ να πλησιάσει το βιβλίο.»

«Μα ο μόνος τρόπος που τα πνεύματα θα τον άφηναν να πλησιάσει το βιβλίο θα ήταν αν ήταν φύλακας... Δεν... Εκτός και αν... Όχι!» το ξωτικό γρύλισε απειλητικά και μπήκε στο δρόμο της Ήβης εμποδίζοντας την να προχωρήσει περαιτέρω. «Δε θα σε αφήσω να πάς εκεί μέσα!»

«Νέστορα! Θυμάσαι το κομμάτι εκείνο του σχεδίου που αφορούσε στο να μην τραβήξουμε την προσοχή;» τον προειδοποίησε η κοπέλα ενώ εξέταζε το περιβάλλον γύρω τους.

«Θέλει την καρδιά σου Ήβη!»

«Ναι. Και τη θέλει ακέραιη, κάτι που μου δίνει προβάδισμα στις διαπραγματεύσεις!» αντέτεινε η κοπέλα. Ένας βρυχηθμός βγήκε από το στήθος του αντί για απάντηση. «Ξέρω πολύ καλά ότι δε θα μου κάνεις κακό.» του είπε η κοπέλα προσπαθώντας να τον παρακάμψει. Αλλά ο Νέστορας δεν την άφησε.

«Πλανιέσαι! Καλύτερα εγώ παρά αυτός!»

«Έϊ. Εσύ! Τί δουλειά έχεις εδώ;» Μια γυναίκα με παγερά χαρακτηρίστηκα, και πράσινα μάτια τους είχε πλησιάσει.

Η Ήβη της ανταπέδωσε το βλέμμα και απάντησε.

«Και εσένα τι σε νοιάζει;» η γυναίκα την κοίταξε με φθόνο αναμεμιγμένο με θυμό. Μάλλον η αναίδεια της Ήβης είχε αποδώσει καρπούς.

«Δε νομίζεις ότι αυτά τα λημέρια είναι επικίνδυνα για ένα μικρό κοριτσάκι σαν και εσένα;» η Ήβη δεν της απάντησε, όχι μόνο ώστε η σιωπή της κοπέλας να πικάρει περισσότερο τη γυναίκα, αλλά και γιατί φοβήθηκε ότι οποιαδήποτε απάντηση θα φαινόταν παιδαριώδης και θα επιβεβαίωνε περίτρανα τους ισχυρισμούς της. Κοίταξε τον Νέστορα δίνοντας του να καταλάβει πως έπρεπε να συνεχίσουν το δρόμο τους και το μικρό ξωτικό την ακολούθησε απρόθυμα.

Η γυναίκα εξαγριωμένη τη σταμάτησε πιάνοντας την από το μπράτσο. Η Ήβη τίναξε το χέρι της απελευθερώνοντας το από τη λαβή της και την κοίταξε κατάματα.

«Δε με νοιάζει ποιά είσαι, αλλά εμένα δε θα με αγνοείς!» γρύλισε.

«Δε μου αρέσει να μου λένε τι να κάνω.» της απάντησε η κοπέλα.

«Είναι καιρός μου φαίνεται να βρεις το δάσκαλο σου.» έβγαλε το ραβδί από την τσέπη της και σημάδεψε την Ήβη. Αλλά η κοπέλα ήταν γρηγορότερη από εκείνη:

«Αλμπήρα τσέσλι!» ανεμοστρόβιλος σηκώθηκε και μια μικρή ρωγμή που σημάδεψε το έδαφος προϊδέασαν τα επερχόμενα. Η αντίπαλος της τινάχτηκε λίγα μέτρα πιο πίσω.

Ίσως να ήταν λίγο υπερβολικό, αλλά η Ήβη είχε ανάγκη να την πάρουν στα σοβαρά. Άλλωστε ο προηγούμενος διάλογος τους δεν την έκανε να θέλει να υπερβάλει λιγότερο.

Με περίσσιο θυμό η γυναίκα σηκώθηκε και εκσφενδόνισε μια κατάρα που όμως αποκρούστηκε. Αλλά όχι από την Ήβη. Μια όμορφη κοπέλα στεκόταν μόλις λίγα μέτρα πιο πέρα. Η φυσιογνωμία της φάνηκε περίεργος γνώριμη στην Ήβη. Όταν η νεοφερμένη πλησίασε και η κοπέλα είδε αυτό το κοκκινωπό τρίχωμα και τα πανέμορφα πράσινα μάτια της ένα μόνο όνομα πέρασε από το μυαλό της.

Γαβριήλ...

Η Ήβη δεν είχε δει ποτέ τη Θάλεια από κοντά. Ήξερε ότι η εμφάνιση δεν ενδιέφερε ποτέ τον Γαβριήλ αλλά έπρεπε να παραδεχτεί ότι ήταν πανέμορφη.

«Πόσες φορές θα χρειαστεί να σου πω ότι αυτό δεν είναι, και δε θα είναι ποτέ, μέρος για τα καπρίτσια σου Σεσίλια;» είπε η Θάλεια.

«Δε σου πέφτει λόγος!»

«Μήπως έφευγες; Ή θες να επισπευτείς τον Ναπολέων;» η γυναίκα πήρε για πρώτη φορά τα μάτια της από την Ήβη για να κοιτάξει την Θάλεια με απαράλλακτο βλέμμα.

«Έμαθες φαντάζομαι για την Ηλέκτρα. Περιμένω πως και πως για τη δική σου σειρά. Προδότριες σαν και εσένα δεν τη βγάζουν ποτέ καθαρή.»

«Μην έχεις αυταπάτες. Τώρα...» η Θάλεια της έκανε νόημα με το αριστερό της χέρι για να περάσει την πύλη που είχε διασχίσει πριν από λίγο η Ήβη.

Αν και δεν περίμενε αυτήν την εξέλιξη, η Σεσίλια ακολούθησε φρόνημα τη διεύθυνση που της υπέδειξαν.

«Και εσύ πια είσαι;» πέραν της ερώτησης, η Θάλεια έδειχνε να αναγνωρίζει την Ήβη. Έτσι το κορίτσι υπέθεσε ότι η πρώην κοπέλα του ξαδέρφου της δεν ήθελε να δώσει δικαίωμα στην Σεσίλια που πιθανότητα ήταν ακόμα σε θέση να ακούσει τη συνομιλία τους.

«Δεν έχει σημασία. Έχω έρθει για δουλειές. Αυτό μόνο χρειάζεται να ξέρεις.» της απάντησε η Ήβη με αναίδεια.

«Λίγο αργά δεν κάνεις τις δουλειές σου;» το συνέχισε κοιτώντας την καχύποπτα.

«Ποτέ δεν είναι αργά.» όλα έδειχνα πως είχαν ξεφύγει από την ακτίνα της Σεσίλια, έτσι η Θάλεια μείωνε ολοένα και περισσότερο την απόσταση μεταξύ τους.

«Μα καλά, τί στο διάολο κάνεις εσύ εδώ;» ψιθύρισε. Έδειχνε ανήσυχη αλλά η Ήβη δεν ήταν διατεθειμένη να δείξει κάποιο συναίσθημα. Το βλέμμα της Θάλειας έπεσε πάνω στον Νέστορα και φάνηκε να καταλαβαίνει. Τα μάτια της περιπλανήθηκαν ανάμεσα στο ξωτικό και την κοπέλα. «Τρελάθηκες;» κατάφερε τελικά να τη ρωτήσει. «Πρέπει να φύγεις από εδώ.»

«Όχι. Δεν πρέπει.» αντέτεινε η Ήβη θυμωμένη.

«Πιστεύεις ότι μπορείς να το σταματήσεις; Είσαι μόνο ένα παιδί! Το γεγονός είσαι φύλακας δεν το αλλάζει αυτό!»

«Κάποιος πρέπει να προσπαθήσει και δεν είσαι μεγαλύτερη από εμένα. Άλλωστε ο Γαβριήλ με έχει δασκαλέψει καλά, μην ανησυχείς.» η αναφορά στο όνομα του τάραξε την Θάλεια που φάνηκε να χάνει τον ειρμό των σκέψεων της για λίγο.

«Ο Γαβ... Μα πως; Έλειπε σε...»

«Πρέπει να διαλέξεις πλευρά.» την παρότρυνε η Ήβη με αυστηρότητα.

«Έχω ήδη διαλέξει.» είπε επαναφέροντας τον εαυτό της σε τάξη. Έπειτα έστρεψε το βλέμμα της μακριά και αγκάλιασε τον εαυτό της.

«Καλώς.» στα μάτια των δύο κοριτσιών μπορούσες να δεις τη διάθεση για μάχη. Δεν είχαν άλλωστε επιλογή. Υπηρετούσαν διαφορετικά στρατόπεδα και καμία από τις δύο δεν ήταν διατεθειμένη να κάνει υποχωρήσεις. Η Ήβηένιωθε τον Νέστορα δίπλα της να τρέμει.

Γύρισε να δει αν είναι καλά και διαπίστωσε ότι ήταν διπλωμένος στα δύο. Έσκυψε από επάνω του ανήσυχη αλλά εκείνος όρμησε μπροστά τρομάζοντας την. Πριν τα πόδια του πατήσουν ξανά στο έδαφος, είδε τα ρούχα του να καταστρέφονται, τη σάρκα του να σκίζεται ενώ σε όλο του το σώμα φύτρωναν μαύρες τρίχες εξαιρετικά γρήγορα. Σε χρόνο που το μάτι σου αδυνατούσε να συλλάβει, είχε μεταμορφωθεί σε μια μαύρη αρκούδα.

«Λιβερσάτσε!» όμως η κατάρα που εκσφενδόνισε η Θάλεια ενάντια στην Ήβη δεν έκανε τίποτα στην αρκούδα που δέχτηκε το χτύπημα προστατεύοντας την. Εξαγριωμένο το ζώο, την έριξε αναίσθητη χτυπώντας τη στον κεφάλι με το μπροστινό της πόδι.

Η Ήβη δεν μπήκε στον κόπο να κάνει ερωτήσεις. Άλλωστε ήταν αρκούδα, δεν μπορούσε να απαντήσει.

«Τί διακριτικό!» τον ειρωνεύτηκε ενώ άρχισε να τρέχει προς την είσοδο του πύργου.

Παρά το σκοτάδι, η μεταμόρφωση του Νέστορα δεν είχε περάσει απαρατήρητη. Από κάθε κατεύθυνση ξεπρόβαλαν άντρες και γυναίκες που έτρεχαν οπλισμένοι προς το μέρος τους. Η Ήβη δεν ήταν προετοιμασμένη για τέτοιου είδους εισβολή. Ήξερε πως ο πύργος δεν ήταν ασφαλές αλλά ήταν ο στόχος της, έτσι δεν είχε ενδοιασμούς που να αφορούν την κατεύθυνση που θα ακολουθούσε.

Τα πράγματα είχαν δυσκολέψει επικίνδυνα.

Ευτυχώς για εκείνη, ο Νέστορας φαινόταν να έχει αναισθησία στα ξόρκια και τις κατάρες που προσέκρουαν στη γούνα του. Ήταν η δική της αυτόνομα κινούμενη ασπίδα. Ο δρόμος για τον πύργο ήταν μακρύτερος απ’ ότι πίστευε ενώ η πόρτα ήταν τουλάχιστον πέντε μέτρα και πάνω σε αυτήν ήταν χαραγμένο περίτεχνα ένα μεγάλο δέντρο. Κάθε κλαδί και όνομα. Δεν έδωσε περισσότερη προσοχή, ανέβηκε τα πέντε σκαλοπάτια που απλώθηκαν μπροστά της και το κλάσμα του δευτερολέπτου που ο Νέστορας χρειάστηκε για να κλωτσήσει την πόρτα, εκείνη γύρισε για να ρίξει στα τυφλά ένα ξόρκι.

«Νετόριουμ!» δεν πρόσεξε αν είχε αντίκτυπο. Είχε ακούσει τον κρότο που έκανε η πόρτα, αυτό σήμαινε ότι ο δρόμος ήταν ελεύθερος και έτσι έτρεξε πάλι πίσω από την ασπίδα της.

Έβαλε όλη της την δύναμη για να σπρώξει το αριστερό φύλλο της πόρτας ώστε να κλείσει, αλλά και πάλι δεν ήταν αρκετό. Ο Νέστορας από την άλλη δεν είχε δυσκολευτεί καθόλου, έσπρωξε το δεξί φύλο με τα πισινά του και έσπευσε να βοηθήσει την Ήβη. Όμως τους είχαν προφτάσει, ένας κόκκινος πίδακας φωτός χτύπησε την κοπέλα στο δεξί μπράτσο προκαλώντας της ένα βαθύ κόψιμο. Άφησε ένα επιφώνημα να της ξεφύγει και πισωπάτησε. Ο Νέστορας εξαγριωμένος σηκώθηκε στα δύο πισινά του πόδια και μετά έπεσε ξανά στα τέσσερα ώστε να ωθήσει αυτούς που είχαν περάσει την πόρτα έξω. Επανέλαβε αυτήν την κίνηση μερικές φορές. Μετά οπισθοχώρησε και σηκώθηκε ξανά, αυτή τη φορά να κλείσει το άλλο φύλλο. Όταν τα δύο φύλλα ενώθηκαν, ο Νέστορας έκατσε μπροστά από τη χαραμάδα που σχημάτισαν για να εμποδίσει την πόρτα από το να ανοίξει ξανά.

Ήταν μια τρομακτική αρκούδα, αλλά η εικόνα του εκείνη τη στιγμή έφερε ένα χαμόγελο στα χείλη της. Ίσως ήταν ιδέα της, αλλά το πρόσωπο του είχε πάρει μια περίεργη και αστεία έκφραση. Άφησε ένα βρυχηθμό ως ένδειξη ενόχλησης προς τις προσπάθειες των έξω να μπουν μέσα και άλλον έναν που παρακινούσε την Ήβη να φύγει.

«Όχι!» εκείνη απάντησε με σθένος. «Δεν υπάρχει περίπτωση να σε αφήσω μόνο σου! Αν καταφέρουν να περάσουν θα σε σκοτώσουν!» σαν απάντηση τράβηξε πίσω τα ζυγωματικά του για να φανούν τα δόντια του.

Σωστά...

Δεν ήταν ένα μικρό απροστάτευτο ξωτικό πλέον, αλλά μια μεγαλόσωμη επικίνδυνη αρκούδα. Έπειτα η Ήβη έπρεπε να βιαστεί. Του χαμογέλασε δείχνοντας του ότι τον έβρισκε αστείο και κερδίζοντας έτσι μια στιγμή για να τον αποχαιρετήσει με το βλέμμα της. Άλλωστε δεν περίμενε να γυρίσει ζωντανή. Του γύρισε την πλάτη και επεξεργάστηκε για πρώτη φορά το εσωτερικό.

Το ταβάνι απείχε περίπου οκτώ μέτρα από το πάτωμα. Τοίχοι και οροφή ήταν στολισμένα με τοιχογραφίες. Η Ήβη υπέθεσε ότι εικόνιζαν κατορθώματα της φίλης ή των αρχηγών τους. Κατά κύριο λόγο αφορούσαν μάχες είτε με μάγους, είτε με ανθρώπους. Μπροστά της απλωνόντουσαν τρείς διάδρομοι, ο ένας εμφανώς μεγαλύτερος από τους υπόλοιπους δύο. Χωρίζονταν μεταξύ τους με κολώνες αρχαϊκού ρυθμού. Στο τέλος του κεντρικού διαδρόμου βρισκόντουσαν τρείς πόρτες ενώ κατά μήκος των πλάγιων, υπήρχαν πέντε σε κάθε πλευρά.

Τέλεια! Σκέφτηκε.

Ένα γουργούρισμα σηματοδότησε την προσπάθεια του Νέστορα να της πει κάτι. Γύρισε για να τον κοιτάξει. Της έδειχνε με την πατούσα του την αριστερή πόρτα στο τέλος του κεντρικού διαδρόμου. Η Ήβη πήρε μια βαθιά ανάσα και κατευθύνθηκε προς την κατεύθυνση που της υπέδειξε.

Κεφάλαιο 18

2011-10-17T09:58:00.000-07:00

«Συγγνώμη! Δε σε είδα Ήβη... ερχόμουν να σε βρω... κάτι πολύ άσχημο συνέβη... κάτι δεν πήγε καλά. Υπάρχει μεγάλη αστάθεια ανάμεσα στις πύλες.» ο Νέστορας είχε πέσει επάνω της και τώρα καθόταν εκεί καθώς της μιλούσε.

«Το ξέρω Νέστορα. Η μητέρα μου και ο Μάρκο είναι ακόμα ζωντανοί.» του εξήγησε η κοπέλα.

«Όχι, δεν είναι αυτό... Κάτι πρόκειται να γίνει... κάτι πολύ κακό.» επέμεινε το ξωτικό.

«Ωχ...» δεν ήταν τα νέα που της μετέφερε ο Νέστορας που την έκαναν να δυσανασχετήσει αλλά…

«Σε χτύπησα;»

«Όχι, αλλά μου πιέζεις το στομάχι.»

«Συγγνώμη.» ο Νέστορας κατέβηκε από επάνω της και τη βοήθησε να σηκωθεί.

«Νέστορα, πρέπει να πάμε στην Σάρλοτ. Ο Χάρης και η Ηλέκτρα υπολόγιζαν στο να γυρίσουμε πάλι πίσω στο μέλλον αν κάτι πήγαινε στραβά. Μπορεί να έχουν πρόβλημα. Θυμάσαι το δρόμο;»

«Μπορώ να σε καθοδηγήσω αν εξαϋλωθείς, αλλά δε νομίζεις ότι θα πρέπει πρώτα να μάθουμε τι θα αντιμετωπίσουμε;» τη ρώτησε δειλά.

Ο Νέστορας εννοούσα πως η Ήβη σα φύλακας μπορούσε να μάθει το λόγο της αναστάτωσης που της περιέγραφε. Δεν είχε συνηθίσει ακόμα την καινούρια αυτή έκδοση των δυνατοτήτων της αλλά έκλεισε τα μάτια της και βρέθηκε στο μέρος όπου είχε πάει στο πρώτο της ταξίδι εκεί. Ο Τόμι την περίμενε ήδη.

«Βρήκε το τελευταίο κομμάτι.» της είπε έντρομο το αγοράκι.

«Τί εννοείς;» ο Τόμι κοίταξε γύρω του και η Ήβη ακολούθησε το βλέμμα του.

Δεν ήταν μόνοι. Ένα πλήθος τους είχε περικυκλώσει. Μιλούσαν όλοι μαζί και έτσι η Ήβη δεν μπορούσε να καταλάβει τι έλεγαν. Τη φόβιζαν, αλλά δεν έπρεπε να δώσει σημασία σε αυτό. Γύρισε το βλέμμα της εκεί όπου πριν από λίγο στεκόταν ο Τόμι αλλά κόσμος τους κύκλωνε πολύ γρήγορα και το αγοράκι είχε χαθεί μέσα σε αυτόν.

«Τόμι;»

«Ήβη;»

Το κορίτσι προσπάθησε να κατευθυνθεί αντίθετα στο ρεύμα που ακολουθούσε ο όχλος και προς την κατεύθυνση που είχε ακούσει τη φωνή του αγοριού. Αλλά την τραβούσαν πίσω. Τα σώματα τους έρχονταν το ένα όλο και πιο κοντά στο άλλο στριμώχνοντας την ανάμεσα τους. Μερικοί επιχείρησαν να τη συγκρατήσουν πιάνοντας την από όπου μπορούσαν.

«Μη με ακουμπάς!» φώναξε. Και παρόλο που υπάκουαν φοβισμένα στις προσταγές της, δεν υποχωρούσαν.

«Ήβη;»

«Τόμι;»

«Πρέπει να τον σταματήσεις!» της φώναξε το αγόρι.

Τα πρόσωπα ήταν ένα θολό συνονθύλευμα οργής και φόβου μέσα σε ένα πολύχρωμο φόντο ενώ τα μουρμουρητά άρχιζαν να γίνονται όλο και πιο ξεκάθαρα.

«Πώς;» τον ρώτησε η κοπέλα.

Σε κάθε τους άγγιγμα τώρα αντιστοιχούσε και μια εικόνα που προβαλλόταν μέσα στο μυαλό της πιο έντονα απ’ ότι θα ήθελε.

Άνθρωποι από άλλη εποχή βρίσκονταν μαζεμένοι σε μια πλατεία. Ένας άντρας ξεχώριζε μέσα στο πλήθος. Δεν ήταν εξ αιτίας του παρουσιαστικού του, κάτι ανύποπτο τον έκανε να διαφέρει. Ίσως αυτό το αόρατο πέπλο δύναμης και πόνου που τον τύλιγε. Ένας τεράστιος περίτεχνος καθρέφτης στεγαζόταν σε ένα ναό ακριβώς στο κέντρο της προσοχής του κόσμου.

Ήταν τόσο όμορφος...

Η Ήβη ήταν ακόμα στριμωγμένη στο πλήθος αλλά όχι στην πλατεία. Αν και υπήρχε πλέον μια ομοιότητα. Εκείνος ο μυστηριώδης άντρας ήταν εκεί, κάπου ανάμεσα στον ανθρώπινο κλοιό της. Την κοιτούσε με βλέμμα ανέκφραστο και όμως ήταν σα να της ζητούσε κάτι. Το πλήθος άλλαξε πάλι σε αυτό που ήταν μαζεμένο στην πλατεία. Αν υπήρχε ένα πράγμα που η Ήβη μισούσε, ήταν ο συνωστισμός. Ένιωθε σα σκουπίδι πεταμένο σε παραλία, εξαρτημένο από τη βούληση των κυμάτων. Μόνο που τη θέση των κυμάτων είχαν πάρει άνθρωποι. Άνθρωποι που έσπρωχναν και χτυπούσαν ή πατούσαν ο ένας τον άλλον.

Έψαξε για τον άντρα. Της μιλούσε. Αν και δεν μπορούσε να ακούσει τι έλεγε, κατάλαβε από την κίνηση των χειλιών του ότι της ζητούσε να κοιτάξει κάτι. Έτσι έψαξε για το επίκεντρο της προσοχής του όχλου, τον πανέμορφο αυτό καθρέφτη. Δεν μπορούσε να δει τίποτα το ιδιαίτερο, έτσι κινήθηκε μαζί με το πλήθος. Ήταν πιο εύκολο τώρα. Είχε φτάσει κοντά αλλά και πάλι ήταν αρκετά μακριά. Ένα τοίχος από ανθρώπους την εμπόδιζε έτσι άρχισε να τους σπρώχνει και να τρυπώνει σε όποια χαραμάδα έβρισκε.

«Ήβη!» η φωνή του Τόμι την έκανε να κοιτάξει πίσω πέφτοντας έτσι πάνω σε ένα μεγαλόσωμο μεσήλικα. Βρίσκονταν πάλι στην ερημιά. Ο άντρας στον οποίο είχε πέσει πάνω την έσπρωξε στην άκρη και μετά η Ήβη βρέθηκε πάλι στη πλατεία. Κόντευε να φτάσει στον καθρέφτη όταν το πλήθος άρχισε να της αλλάζει τροχιά. Αντιστάθηκε στο ‘ρεύμα’ και συνέχισε να σκουντάει ώσπου δεν υπήρχε πια κανένας άλλος μπροστά της. Παραπάτησε και έπεσε με τα γόνατα στο πλακόστρωτο.

Μπροστά της στεκόταν περίοπτος ο καθρέφτης. Στο περίγραμμα του ήταν σκαλισμένη ξανά και ξανά η ίδια φράση γραμμένη στα λατινικά.

ΝΑ ΦΟΒΑΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΞΙΟ ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΕΧΕΙΣ.

Δεν μπορούσε να χαρεί περισσότερο που είχε διαλέξει να παρακολουθήσει αυτό το μάθημα στη σχολή απ’ ότι χαιρόταν τώρα. Όμως δεν μπορούσε να καταλάβει. Σηκώθηκε με το βλέμμα της ακόμα καρφωμένο στον καθρέφτη. Ένας ψίθυρος της απέσπασε την προσοχή. Όταν γύρισε να κοιτάξει το πλήθος θέλοντας να εντοπίσει την εστία κατάλαβε πόσο παράξενο ήταν αυτό.

Όλοι γύρω της φωνασκούσαν και επευφημούσαν σε μια γλώσσα που η Ήβη δεν καταλάβαινε. Φάνταζε ανόητο να μπορεί να ακούσει κάτι όπως ένας ψίθυρος. Ξαφνικά η μορφή του παράξενου αυτού άντρα φανερώθηκε ξανά μπροστά της σε απόσταση αναπνοής κάνοντας την να τρομάξει και να αφήσει μια κραυγή.

«Κοίτα μέσα από τον καθρέφτη.» την πρόσταξε.

Η φωνή του της προκαλούσε ρίγη και φόβο αλλά υπάκουσε με έναν ενδοιασμό.

Παράξενο...

Μέσα στον καθρέφτη μπορούσε να δει τον εαυτό της αλλά κανέναν άλλον από το πλήθος. Γύρισε για να βεβαιωθεί ότι ο όχλος βρισκόταν ακόμα εκεί. Μπορεί η προσοχή του κόσμου να μην ήταν πλέον στραμμένη στον καθρέφτη, αλλά εξακολουθούσαν να υπάρχουν πίσω της. Όταν το κορίτσι επέστρεψε το βλέμμα της στον καθρέφτη, στη θέση όπου έπρεπε να βρίσκετε η φιγούρα της ήταν ο Τόμι. Μόνος του, με το δεξί του χέρι να ακουμπάει τον αόρατο τοίχο που υψωνόταν ανάμεσα τους.

Η βαβούρα πίσω τους είχε σταματήσει, ή τουλάχιστον εκείνη δεν τους άκουγε πια. Έριξε μία κλεφτή ματιά στον άντρα και όταν εκείνος της έγνεψε καταφατικά, προχώρησε μπροστά. Δεν είχε προσέξει τους πέντε εργάτες που δούλευαν μέσα στο ναό που στεγαζόταν ο καθρέφτης. Αλλά ούτε εκείνοι φάνηκαν να τη βλέπουν.

Ακούμπησε το αριστερό της χέρι στο περίγραμμα εκείνου του Τόμι αργά και διστακτικά. Ένιωσε την κρύα επιδερμίδας του παιδιού, αλλά δεν ήταν αυτό που της προκάλεσε ρίγη. Εικόνες περνούσαν φευγαλέα από το μυαλό της. Εικόνες που την τρόμαζαν. Έβλεπε μέσα από τα μάτια κάποιου. Έβλεπε τις αναμνήσεις του. Διάβαζε το μυαλό του. Αυτό της προκάλεσε τα ρίγη. Ήταν κάτι σαν προβολή ταινίας σε εγρήγορση. Η τελική σκηνή, το πρόσωπο του.

Έβλεπε μέσα από τα δικά του μάτια το μέλλον.

Τώρα ήξερε.

Η Ήβη είχε απομείνει με τον δείκτη της να ακουμπάει την επιφάνεια του καθρέφτη. Ακούστηκε ένα τρίξιμο. Όταν το κορίτσι εστίασε την όραση της, τον είδε να σπάει σε κομμάτια σε μια ακανόνιστη ακτίνα γύρω από το δάκτυλο της, έπειτα άφησε το χέρι της ελεύθερο. Κοίταζε τον εαυτό της μέσα από τα σπασμένα κομμάτια του ενώ από το χέρι της έτρεχαν σταγόνες αίματος στο πάτωμα. Δεν έκανε καμία κίνηση, κανένα μορφασμό πόνου, απλώς συνέχιζε να κοιτάζει με βλέμμα χαμένο, απλανές. Έκλεισε τα μάτια της για μια στιγμή. Ήταν σα να προσπαθούσε να κάνει τα πάντα γύρω της να εξαφανιστούν, κάθε σκέψη, κάθε εικόνα.

Όταν τα άνοιξε και πάλι δε βρισκόταν πλέον στο ίδιο μέρος. Στεκόταν στην άκρη ενός βράχου, από κάτω γκρεμός. Ένα δροσερό αεράκι ανέμιζε τα μαλλιά της και της άφηνε μια όμορφη αίσθηση, σαν άγγιγμα αγγέλου. Πίσω της απλωνόταν αχανές το δάσος, σκοτεινό. Ήταν λες και έκρυβε κάποιο μυστικό. Έστρεψε τα μάτια της στο φεγγάρι, ήταν μεγάλο και γεμάτο. Ένιωθε πως της μιλούσε σε ακατάληπτη γλώσσα. Τη σιωπή έσπασε ένας ανατριχιαστικός θόρυβος. Ερχόταν από το δάσος και μαζί με αυτόν ερχόταν εκείνη η τόσο οικία αίσθηση: Φόβος. Γύρισε αργά, ένα δάκρυ κυλούσε τώρα στο μάγουλο της. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα, δεν το κατάλαβε καν.

Έπεφτε στο κενό...

Άπλωσε τα χέρια της όπως θα έκανε αν ήθελε να πιάσει κάτι στον αέρα, όμως δε βρήκε τίποτα. Λίγες σταγόνες αίμα τινάχτηκαν και κύλησαν στο πρόσωπο της, σαν κόκκινο δάκρυ. Τα πράσινα μάτια της, αν και κενά, έσπαγαν ο σκοτάδι ενώ τα σγουρά μαλλιά της τύλιγαν το πρόσωπο της σαν καστανόχρωμη φλόγα.

Ένιωθε πως είχε ξυπνήσει από όνειρο, για την ακρίβεια εφιάλτη. Κοίταξε γύρω της ένοχα για να δει αν κοιτούσε κανένας.

«Τί ψάχνεις;» αναρωτήθηκε αμήχανα ο Νέστορας.

«Ήθελα να δω αν κίνησα την περιέργεια κανενός τόση ώρα που καθόμουν έτσι. Δεν έγινε τίποτα, έτσι;» του απάντησε το κορίτσι όσο πιο αδιάφορα γινόταν.

«Τι... ίσα που ανοιγόκλεισες τα βλέφαρα σου. Σαν τι να γίνει δηλαδή; Αν και το να φύγουμε από εδώ μου ακούγεται πολύ καλή ιδέα. Λοιπόν, που πιστεύεις ότι θα ήταν καλό μέρος να εξαϋλωθείς;»

***

«Είσαι καλά;» ρώτησε ο Χάρης την Ηλέκτρα. Οι δύο φρουροί τώρα ήταν αναίσθητοι στο έδαφος.

Ο Χάρης είχε επικαλεσθεί το πεταμένο στο έδαφος μαχαίρι που είχε χρησιμοποιήσει ο Ναπολέων για να ανοίξει την πληγή στο χέρι της αδερφής του. Είχε εξασκηθεί στη μαγεία του μυαλού αρκετό καιρό όμως ποτέ πριν δεν είχε καταφέρει παρά να κουνήσει απειροελάχιστα κάποιο αντικείμενο χωρίς το ραβδί του, ίσως ο θυμός του ν ήταν ο κινητήριος παράγοντας.

Το αγόρι είχε βρει το στόχο του κατευθείαν στο σβέρκο του άντρα. Έτσι, ενώ ο άλλος φρουρός έστρεψε αποσυντονισμένος την προσοχή του στον Χάρη, η Ηλέκτρα άρπαξε το ραβδί από τον ετοιμοθάνατο φρουρό και χτύπησε εκείνον που στεκόταν ακόμη όρθιος με μία κατάρα. Το να ανοίξει τις κλειδαριές ήταν το πιο εύκολο κομμάτι.

«Πρέπει να πάρουμε πίσω το κομμάτι.» ψιθύρισε η κοπέλα.

«Πρέπει να φύγουμε από εδώ. Θα σκεφτούμε τι θα κάνουμε μετά.» προσπάθησε να τη λογικέψει ο Χάρης.

«Θα είναι πολύ αργά.» η βαβούρα από τα διπλανά κελιά αυξανόταν επικίνδυνα. Οι συγκρατούμενοι τους ικέτευαν για βοήθεια ενώ κοπανούσαν τα σίδερα ή άπλωναν τα χέρια τους ανάμεσα σε αυτά.

«Δε θα σε χάσω ξανά! Θα δούμε τι θα κάνουμε. Πρέπει να βρούμε την Ήβη. Ίσως μπορεί να γυρίσει πάλι το χρόνο πίσω.»

«Μιλώντας γι’ αυτό, δεν πιστεύεις ότι η φιλενάδα σου τα σκάτωσε;» τον ρώτησε ενοχλημένη εκείνη.

«Πάμε.» είπε μέσα από τα δόντια του αψηφώντας την ερώτηση της αδερφής του.

«Χάρη...» το αγόρι την κοίταξε για λίγο με βλέμμα απηυδισμένο αλλά ήξερε ότι το κορίτσι είχε δίκαιο. Δεν μπορούσαν απλά να φύγουν.

***

Η Άννα και η Καίτη είχαν επιστρέψει στην καθημερινή τους ρουτίνα. Δεν είχαν μάθει τίποτα το ιδιαίτερο από τις κασέτες παρακολούθησης αφού, πέρα από το γεγονός ότι οι συνεδρίες γίνονταν σε άλλη αίθουσα, δεν μπορούσαν να παρακολουθήσουν το νόημα στις συζητήσεις τους εύκολα εφόσον τους έλλειπαν πληροφορίες που εκείνοι παρέλειπαν ως δεδομένες.

Το μάθημα Ιστορία της μαγείας είχε τελειώσει και τώρα είχαν μια ώρα κενό. Έτσι, γυρνούσαν στο δωμάτιο τους. Η Καίτη προσπαθούσε ακόμα να αποφύγει τον Γιάντη γι’ αυτό και διάλεξαν το μακρύτερο δρόμο. Καμία τους δε μιλούσε. Είχαν βυθιστεί σε σκέψεις που αφορούσαν κυρίως σενάρια για το που ήταν οι φίλοι τους και τι έκαναν… αν ήταν καλά.

Η Άννα λύγισε πρώτη από τη σιωπή (ή από τις απαντήσεις που προμήνυε αυτή), έτσι άνοιξε κουβέντα για το πρώτο πράγμα που μπόρεσε να σκεφτεί.

«Τί ώρα άλλαξες την κασέτα;»

«Τί;» η Άννα σταμάτησε το περπάτημα για να σταθεί ενώπιων της Καίτης και η φίλη της τη μιμήθηκε.

«Τί ώρα άλλ...»

«Άκουσα τι είπες, αλλά εγώ δεν άλλαξα καμία κασέτα. Νόμιζα ότι θα το έκανες εσύ.» τώρα μπορούσες να δεις το θυμό στο πρόσωπο της Άννας.

«Γιατί να νομίζεις κάτι τέτοιο από τι στιγμή που σου ζήτησα να το κάνεις εσύ;»

«Δε μου το ζήτησες.» απάντησε με σιγουριά η Καίτη. Δύο χτύποι τις έκαναν να κοιτάξουν το ρολόι με το εκκρεμές που στεκόταν σχεδόν αυτάρεσκο στην άλλη άκρη του διαδρόμου κοροϊδεύοντας τες. Ήταν δύο το μεσημέρι. Αφού λοιπόν αντάλλαξαν ένα βλέμμα, άρχισαν να τρέχουν αλαφιασμένες.

Το δωμάτιο τους ήταν τρείς ορόφους πιο πάνω και η διαδρομή φάνταζε ατελείωτη. Η Καίτη επιβράδυνε μέχρι που σταμάτησε στη μέση της σκάλας για τον έβδομο όροφο. Αλλά η Άννα δε σταμάτησε ούτε όταν ένα τσούρμο από παιδιά της έκλεισε το δρόμο. Τους έσπρωχνε με μανία μέχρι που πέρασε στην απέναντι όχθη του ρεύματος που είχαν σχηματίσει.

Όταν επιτέλους έφτασε στο δωμάτιο, χωρίς να σπαταλήσει χρόνο για να κλείσει την πόρτα, έτρεξε στο κρεβάτι της κάτω από το οποίο ξετρύπωσε το μαύρο κουτί που έμοιαζε με παλιό ραδιόφωνο. Φόρεσε τα ακουστικά που κρέμονταν από μια υποδοχή στο πλάι ενώ ταυτόχρονα έψαχνε για άδειες κασέτες στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι της. Αντάλλαξε μία από αυτές με την παλιά την ίδια στιγμή που η Καίτη μπήκε λαχανιασμένη και κατάκοπη στο δωμάτιο κλείνοντας την πόρτα πίσω της. Είδε τη φίλη της να πετά τα ακουστικά και να βάζει την παλιά κασέτα σε ένα μικρό κασετοφωνάκι-ραδιοφωνάκι που είχε πάνω στο κομοδίνο της ενώ ύστερα πάτησε το play.

Δεν είχε καταγραφεί τίποτα, έτσι το προχώρησε για λίγο μπροστά. Πάτησε ξανά το play για να ακούσει πως δεν είχε καταγράψει τίποτα πέρα από αέρα κοπανιστό. Επανέλαβε για λίγες φορές αυτή τη διαδικασία μέχρι που έπιασε κάποια συνομιλία. Το γύρισε λίγο πίσω και περίμεναν.

«Καλημέρα Ριχάρδε.»

«Πιστεύεις ακόμα ότι θα υπάρξουν καλές μέρες;» είχαν συνηθίσει στην απαισιοδοξία του. Ήταν κάτι που συνήθιζε τις τελευταίες μέρες.

«Σου έχω νέα.» ακολούθησε μια παύση και κατάλαβαν πως ο πρωθυπουργός κρεμόταν από τα χείλη του αγγελιοφόρου τους, όπως και εκείνες.

«Λοιπόν; Θα μου πεις ή πρέπει να μαντέψω; Μίλα που να πάρει Ιάκωβε!»

«Φαίνεται ότι βρήκαμε τον αδύναμο κρίκο τους. Δεν ήξερε να μου πει πολλά, αλλά έχει σχέση με ένα φίλτρο. Ζήτησαν από έναν από αυτούς τους κλεφτές της μαγείας, τους αλχημιστές, να τους το φτιάξει. Απ’ ότι φαίνεται τα έχουν τακιμιάσει μεταξύ τους. Δεν είναι ανόητοι... Δεν είναι καθόλου ανόητοι. Μαζεύουν όσους περισσότερους συμμάχους μπορούν.»

«Για όνομα... το λες σα να πρόκειται να γίνει πόλεμος.»

«Εσύ νομίζεις ότι δε θα γίνει; Τους καταπιέζαμε τόσο καιρό. Τους φερόμασταν σα σκουλήκια. Δεν τηρήσαμε τη συμφωνία γιατί μπορούσαμε, γιατί είχαμε το πάνω χέρι. Τώρα το έχουν εκείνοι.»

«Απλώς κάναμε αυτό που έπρεπε. Για ποιό λόγο ένα ανόητο φίλτρο να έχει τόση σημασία;»

«Ίσως δεν πρόκειται για ένα απλό φίλτρο. Ίσως είναι κάποιο φυλαχτό. Μπορεί να διαλέγουν νέο αρχηγό για το κίνημα τους και θέλουν να τον χειραφετήσουν με αυτό.»

«Ναι, δε θα ήταν καθόλου παράξενο. Αν είμαστε τυχεροί, θα αρχίσουν να τρώγονται σαν τα σκυλιά τώρα που απέκτησαν εξουσία.»

«Εγώ δε θα βασιζόμουν σε αυτό. Περίμεναν πολύ καιρό για να κάνουν τέτοια λάθη. Πιστεύω ότι είναι κάποιου είδους συμφωνία μεταξύ τους. Να εναλλάσσουν τη θέση του αρχηγού για να μην υπάρχουν δολοπλοκίες.»

«Δεν μπορεί να πιστεύεις ότι μπορεί να υπέβαλαν τους εαυτούς τους σε οποιοδήποτε είδος δημοκρατίας;»

«Πιστεύω ότι απελπισμένοι καιροί ζητούν απελπισμένα μέτρα. Και για αυτούς η απελπισία μπορεί να αντικατοπτρίζεται στη δημοκρατία.»

«Δεν μπορούμε να κάνουμε εικασίες. Μα καλά, δεν τον ρώτησες;»

«Δεν... δεν άντεξε τόσο.» ο τόνος στη φωνή του έδειχνε πως το μέσο που χρησιμοποίησε για να αποκτήσει τη γνώση που τώρα διαλαλούσε δεν τον ευχαριστούσε, αντιθέτως.

«Τέλος πάντων... προσπάθησε να μάθεις. Για πες μου τώρα, που μπορεί κανείς να βρει αυτόν τον κομπογιαννίτη;»

Ακούστηκε ένα τακ και το κουμπί play τινάχτηκε πάνω. Η κασέτα είχε τελειώσει.

«Όχι, όχι τώρα.» παραπονέθηκε η Καίτη. «Όχι πάνω στο καλύτερο! Τί άκουσες όταν ήρθες;»

«Τίποτα, είχαν φύγει.» μουρμούρισε η Άννα.

«Σε προειδοποιώ ότι με το να με κατηγορήσεις…»

«Δε σκόπευα... ότι έγινε, έγινε. Έχουμε ένα καινούριο στοιχείο και πρέπει να ενεργήσουμε γρήγορα. Θα σου τα ψάλω μετά.» μονολόγησε αφηρημένη.

«Θα το πούμε στη Μαρία;»

«Φυσικά... έχουμε μια συμφωνία, θυμάσαι;» η Καίτη την κοίταξε γεμάτη δυσπιστία. «Άλλωστε μόνο εκείνη μπορεί να ξέρει σε ποιόν αναφέρεται ο Ιγνάτιος. Με το να ψάξουμε μόνες μας θα χαραμίσουμε πολύτιμο χρόνο και είναι σημαντικό να πιστεύει ότι δεν της κρύβουμε τίποτα.»

«Τώρα μάλιστα, σε αναγνωρίζω.» είπε η Καίτη και της αράδιασε ένα χαμόγελο. «Τί ακριβώς περιμένουμε να κάνουμε όταν τον βρούμε;»

«Δεν έχω ιδέα... Έχεις εσύ καμία;»

«Όχι... Ας βιαστούμε, νομίζω ότι Μαρία έχει μάθημα αυτήν την ώρα.»

«Η επόμενη ώρα έχει ήδη ξεκινήσει.»

«Έχω μια ιδέα... γιατί παραξενεύεσαι;» αντέδρασε στο βλέμμα της φίλης της.

***

Ένας τεράστιος περίτεχνος καθρέφτης, στην κάσα του οποίου ήταν χαραγμένη η φράση: Να φοβάσαι αυτό που δεν είναι άξιο σου για να έχεις, στα λατινικά, στεκόταν επιβλητικός στην αίθουσα του θρόνου. Το κύριο σώμα του ήταν σπασμένο σε κομμάτια. Μεγάλα, μικρά, έως και πολύ μικρά. Κάποιος τα είχε ενώσει ξανά από την αρχή.

Ο Ναπολέων πλησίασε αργά το άψυχο αντικείμενο σα να προσπαθούσε να το τιμήσει με το να του φανερώσει το δέος που τον διακατείχε. Τέντωσε το χέρι του προς την κατεύθυνση του καθρέφτη με τα δάκτυλα του δείκτη και του αντίχειρα ενωμένα στην προσπάθεια να κρατήσουν κάτι που το μάτι δυσκολευόταν να δει. Το μικρό αντικείμενο βρήκε τη θέση του λίγο δεξιότερα από το κέντρο του και αρκετά πιο πάνω από τη μέση του.

Δεν ακολούθησε τίποτα το φαντασμαγορικό. Τα κομμάτια δεν ενώθηκαν ως δια μαγείας σε κάτι ενιαίο και καμία δέσμη φωτός δεν ξεπετάχτηκε από μέσα του.

Ησυχία.

Το αποτέλεσμα φάνηκε να απογοητεύει και τον ίδιο. Παρ’ όλα αυτά, ένα χαμόγελο ικανοποίησης πήρε θέση στο πρόσωπο του, εξέφραζε εκείνο το αίσθημα ολοκλήρωσης που πήγαζε τώρα από μέσα του.

«Λίγο ακόμα... Και όλα θα αρχίσουν.» ο ήχος βημάτων του απέσπασε την προσοχή από τον καθρέφτη.

Μία όμορφη κοπέλα με ανοιχτόχρωμα κόκκινα, ίσια μαλλιά και μεγάλα πράσινα μάτια περπάταγε με τουπέ προς το μέρος του. Του χαμογέλασε και στάθηκε σε ένα μέτρο απόσταση.

«Άκουσα τα καλά νέα... Το μόνο που μας λείπει είναι το φυλαχτό και ο χάρτης.» εκείνος της χαμογέλασε και, μονάχα για μια στιγμή, το παγερό του πρόσωπο ζεστάθηκε από κάτι που θύμιζε συναίσθημα.

«Ναι... Μιας και το ανέφερες, έμαθες τίποτα για αυτόν τον τύπο; Λούκα, έτσι δεν είναι;»

«Ναι, δε φαντάζεσαι την ειρωνεία... Τον βρήκαμε να σέρνεται σε ένα μπαρ στη Σάρλοτ.»

«Χμ... και εμείς που τον ψάχναμε στους κύκλους του. Πρέπει να είναι πολύ ανόητος ή πολύ αφελής.»

«Δε θέλει να μιλήσει με κανέναν μας.»

«Ούτε και σε εσένα; Θα τολμούσε άραγε να σε αψηφήσει;» η κοπέλα δεν απάντησε. Μόνο πήρε τα μαλλιά που έπεφταν στο πρόσωπο της και τα τίναξε πίσω από τον ώμο της. Μία ουλή κατά μήκος της γραμμής του πιγουνιού της ξεκινούσε λίγο πιο κάτω από το λοβό του αυτιού της και έκανε τον Ναπολέων έξαλλο. Φρέσκο σημάδι της μάχης της με τον Λουκά. «Πώς τόλμησε;!»

«Ηρέμησε... δε θα καταφέρεις τίποτα έτσι. Χρειαζόμαστε τη μικρή, τώρα πιο πολύ από ποτέ. Όσο δεν ξέρει τίποτα... πρέπει να το εκμεταλλευτούμε.»

«Έχεις δίκαιο... αλλά χωρίς τον αλχημιστή να πιάσει αμέσως δουλειά η καρδιά θα σκαρτέψει.»

«Όσο για αυτό, σου έχω καλά νέα.»

Κεφάλαιο 17

2011-10-17T09:56:00.000-07:00

«Υποθέτω ότι αυτό δεν είναι καλό.» ο Μάρκος είχε σηκωθεί από το κρεβάτι και κατευθύνθηκε μέχρι το ανοιγμένο παράθυρο για να τον χτυπήσει ο αέρας. Έδειχνε να έχει αποδεχτεί απόλυτα το γεγονός ότι θα πέθαινε και γι’ αυτό του ήταν δύσκολο να συνηθίσει και πάλι πως ήταν ζωντανός. Κουνούσε συνέχεια τα δάχτυλα του σφίγγοντας τα σε γροθιά και τεντώνοντας τα ξανά. Παρατηρούσε το δέρμα του σα να μην μπορούσε να πιστέψει ότι του άνηκε ενώ ακουμπούσε οτιδήποτε τα δάκτυλα του συναντούσαν, κάτι που η Ορόρα υπέθεσε ότι έκανε να για να νιώσει την υφή τους. Παρ’ όλα αυτά δεν έδειχνε τόσο χαρούμενος όσο προβληματισμένος.

Η Ορόρα καθόταν ακουμπισμένη στο γραφείο της με τα χέρια σταυρωμένα.

«Όχι, δεν είναι καθόλου καλό.» συμφώνησε μαζί του.

«Και τώρα τι κάνουμε; Εννοώ, τί θα γίνει;»

«Στην καλύτερη περίπτωση... κάποιος θα πάρει τη θέση σου.»

«Δεν μπορώ να το επιτρέψω αυτό!» δήλωσε με σθένος.

Το βλέμμα της κοπέλας έγινε εξερευνητικό. Ήταν σα να προσπαθούσε να διαβάσει το μυαλό του αλλά ήταν πολύ περίπλοκο για εκείνη.

«Μα καλά τι έχεις πάθει;» ρώτησε ελαφρώς εκνευρισμένη ενώ στήριξε όλο της το βάρος στα πόδια της. «Ζεις! Αντί να χαίρεσαι ρωτάς ηλίθιες ερωτήσεις και ψάχνεις τρόπο να το πάρεις πίσω; Να το διορθώσεις; Να διορθώσεις ότι ζεις; Άλλοι άνθρωποι θα έδιναν ότι είχαν και δεν είχαν για μια παραπάνω στιγμή και εσύ κερδίζεις μια ζωή και κοιτάς πως θα την πετάξεις;» άργησε να της απαντήσει. Την κοιτούσε λες και έβλεπε το λογικό εκείνο κομμάτι του εαυτού του χαμένο σε εκείνη.

«Ίσως χτύπησα πολύ δυνατά το κεφάλι μου... αλλά και πάλι πιστεύω ότι είναι λάθος... το ότι ζω, είναι λάθος.» ούτε ο ίδιος δεν μπορούσε να πιστέψει στα λόγια του.

«Υπήρξε για πολύ καιρό πνεύμα. Ουσιαστικά τον επανέφερες στη ζωή μετά από δύο χρόνια θανάτου, όχι δύο λεπτά. Γι’ αυτό δεν μπορεί να το δεχτεί. Η ψυχή του έχει ήδη ακρωτηριαστεί και τώρα θα πρέπει αυτά τα δύο κομμάτια να ενωθούν και πάλι. Είναι πολύ βάναυσο. Αν συνεχίσει να ζει, αυτό είναι κάτι που δε θα ξεπεράσει ποτέ. Πάντα θα νιώθει κάτι να τον τραβάει πίσω.» ο Δημήτρης ήταν ακόμα στο δωμάτιο και στεκόταν μπροστά από τον Μάρκο αλλά εκείνος δεν μπορούσε να τον δει.

Η εικόνα αυτή: το πεπρωμένο του Μάρκου, ο θάνατος καθ’ εικόνα και ομοίωση εκείνου του όμορφου αγγέλου, και το παρόν του που τον ήθελε με σάρκα και οστά, το ένα απέναντι στο άλλο, σχεδόν αντιμέτωπα, έκανε την Ήβη να αντιδράσει.

Τίποτα όμως δεν ήταν το ίδιο. Τώρα ήξερε. Αυτή η ξένη μέσα στο σώμα της θα σκότωνε τον Μάρκο με το δικό της χέρι. Τόσο ψυχρά, τόσο αδίκαστα.

Πάντα ήξερε.

Μπορούσε να τη νιώσει, να την ακούσει μέσα στο κεφάλι της.

«Πόσο χαζός είναι...» σκέφτηκε η Ορόρα.

Δεν ήταν ψευδαίσθηση

Πόσες φορές αναρωτήθηκε γιατί στεκόταν ακόμα στα πόδια της;Γιατί δεν είχε υποκύψει στον πόνο ή γιατί δεν αντιδρούσε σε αυτόν; Δεν ήταν μόνη της. Μα πως ήταν δυνατό; Δύο σε σώμα ενός; Το μυαλό της απέρριπτε οποιοδήποτε σενάριο την ήθελε στο ρόλο κάποιου τρελού. Μια εκδοχή που υποστήριζε όλο της το είναι.

Όχι, δεν είχε τρελαθεί.

Αν και η παρουσία της Ορόρα την τρόμαζε, κάτι στο δυναμισμό και την αυτοπεποίθηση που εξέπνεε τη ζέσταιναν. Την ένιωθε σα μία μεγάλη αδελφή. Μια αδελφή που κατέκρινε αλλά και που ό, τι και να έκανε δεν μπορούσε να σπάσει αυτόν τον αόρατο δεσμό που υπήρχε ανάμεσα τους. Άραγε η Ήβη ήταν αυτή που είχε φέρει τον εαυτό της σε εκείνη την κατάσταση; Το υποσυνείδητο της την είχε χωρίσει στα δύο; Αναρωτήθηκε.

«Ό, τι είναι να κάνεις, πρέπει να το κάνεις τώρα.» της θύμισε ο Δημήτρης προτού χαθεί.

«Φαίνεσαι αδύναμη.» είπε η Ορόρα. Η Ήβη αναζήτησε ένα πρόσωπο για να ταυτίσει τον ήχο της φωνής της, αλλά το μόνο που βρήκε ήταν η αντανάκλαση της στο τζάμι. Παρατήρησε για λίγο τον εαυτό της. Είχε τα χάλια της.

«Δεν μπορείς να το κάνεις, άσε εμένα. Θα τελειώσουν όλα.» το είδωλο της κουνούσε τα χείλη της αλλά όχι εκείνη. Της μιλούσε...

«Τί ακριβώς θες να κάνεις; Να τους σκοτώσεις;» τη ρώτησε με θυμό.

«Σε ποιόν... μιλάς;» απόρησε ο Μάρκος. Όταν γύρισε το βλέμμα τηςπρος το μέρος του, εκείνος την κοιτούσε σαστισμένος.

«Ξέρεις πολύ καλά ότι δεν είσαι ικανή να στερήσεις τη ζωή κανενός στη θέση τους. Και πέρα από αυτό, δύο χρόνια είναι πολλά. Όχι μόνο για την ψυχή τους. Έχουν γίνει τόσο πολλά. Οι ζωές των ανθρώπων έχουν βρει την τροχιά τους. Θα τα καταστρέψεις όλα για κάτι που δεν είχες; Συνήθισες την απώλεια. Αυτούς, τους οποίους τη ζωή θα καταστρέψεις, θα τη ζήσουν από την αρχή.» συνέχισε η Ορόρα.

«Και εγώ θα τη ζήσω ξανά! Έχεις δίκαιο. Δεν μπορώ να σκοτώσω κανέναν! Πόσο μάλλον αυτούς τους δύο!»

«Ηλιαχτίδα, με τρομάζεις. Είναι κάτι από αυτά τα υπερφυσικά σας;» όμως η Ήβη τον αγνόησε και συνέχισε να μιλάει στο τζάμι.

«Αν είναι άστεγοι; Ετοιμοθάνατοι; Δε θα ήταν καλύτερο;» πρότεινε η Ήβη.

«Τί νομίζεις ότι είσαι; Κάποιου είδους σωτήρας που θα τους απαλλάξει από τις μίζερες ζωές τους;» αντέτεινε η Ορόρα. «Αν ήθελαν να πεθάνουν θα το είχαν κάνει και από μόνοι τους, δε θα σε χρειαζόντουσαν! Το μέλλον μπορεί να αλλάξει ριζικά! Δε θα σε αφήσω να το κάνεις.»

Ο Μάρκος είχε πλησιάσει αθόρυβα το πλευρό της και τώρα την αγκάλιαζε. Δεν είχε καταλάβει ότι έκλαιγε. Η Ορόρα είχε εξαφανιστεί τώρα. Μια εικόνα πέρασε φευγαλέα μπροστά από τα μάτια της, το μυαλό της σα λαβύρινθος με τα τοιχώματα του γεμάτα πόρτες, δωμάτια. Κάπου εκεί φαντάζονταν ότι είχε κρυφτεί η συγκάτοικος της. Αλλά αυτό που την τρόμαζε περισσότερο ήταν ότι εκείνη ήξερε αυτά τα δωμάτια πολύ καλύτερα από την Ήβη, είχε τριγυρίσει αυτούς τους διαδρόμους περισσότερες φορές από εκείνη.

«Ησύχασε... Λυπάμαι.» ο Μάρκος προσπαθούσε να την παρηγορήσει. Ακούγονταν τόσο στενοχωρημένος.

«Γ... για... ποιό πράγμα λυπάσαι;» τον ρώτησε συγχυσμένη.

«Δεν έπρεπε να έρθω. Δηλαδή έπρεπε, αλλά όχι νωρίτερα... Τώρα θα ήμουν νεκρός και εσύ θα είχε κάτι λιγότερο να ανησυχείς.» ένιωσε λες και είχαν μόλις τραβήξει ένα χανζαπλαξ που είχαν κολλήσει στην καρδιά της. Ο Μάρκος τα είχε καταλάβει όλα! Δεν ήθελε... δεν έπρεπε να το είχε καταλάβει. Τραβήχτηκε από την αγκαλιά του για να σταθεί αντιμέτωπη του.

«Δεν... ε... έχεις τίποτα να λυπάσαι!» προσπάθησε να ακουστεί θυμωμένη, αλλά μάλλον δεν τα κατάφερε. Κρίνοντας από το χαμόγελο του, μάλλον ακούστηκε αστεία. «Σοβαρολογώ!»

Ο Μάρκος άνοιξε το στόμα του για να απαντήσει αλλά φωνές ακούστηκαν από το ισόγειο και τους διέκοψαν. Ακούγονταν σαν κάποιος να καυγάδιζε, έτσι πήγαν να δουν τι συνέβαινε.

Μέχρι να φτάσουν στο σαλόνι ο καυγάς είχε τελειώσει και η Μαρία στεκόταν μπροστά από την κλειστή εξώπορτα.

«Γιαγιά; Τί συνέβη;» η Μαρία τους κοίταξε με ένα αυστηρό βλέμμα που η Ήβη δεν είχε δει ποτέ ξανά στη ζωή της.

«Μάρκο, καλύτερα να πηγαίνεις.» το αγόρι περίμενε το καταφατικό βλέμμα της κοπέλας για να εκτελέσει την εντολή. Όταν έκλεισε η πόρτα πίσω του, η Μαρία πήρε πρώτη το λόγο χωρίς να χάσει χρόνο.

«Πιστεύω ότι δε θα ήταν καλή ιδέα να ξαναγυρίσεις στο Obweiben. Εδώ θα σε προσέχουμε καλύτερα.»

«Θα με προσέχετε καλύτερα; Γιαγιά, πού είναι η μαμά;» άλλαξε το θέμα για να μην ξεσπάσει την ένταση της πάνω στην Μαρία. Ειδάλλως αυτή η συζήτηση θα κατέληγε σε πόλεμο.

«Ναι, μπορεί να νομίζεις ότι ξέρεις τι γίνεται αλλά παίζονται πολύ σκληρά παιχνίδια εκεί έξω. Και δεν είμαι διατεθειμένη να σε εκθέσω σε αυτά.» συνέχισε στον ίδιο αυστηρό τόνο αγνοώντας την ερώτηση της Ήβης.

Το κορίτσι δε σκόπευε να δώσει σημασία. Τί άλλο θα μπορούσε να περιμένει άλλωστε; Να την παροτρύνει να διακινδυνεύσει τη ζωή της; Η Μαρία δε θα επέτρεπε στην Ήβη να αναμειχθεί σε αυτό ακόμα και αν το τέλος του κόσμου βρισκόταν στα χέρια της εγγονής της. Ή ίσως, μόνο τότε. Όσο η γιαγιά της πίστευε ότι μπορούσε να πάρει τη θέση της σε αυτό, δε θα την άφηνε να κάνει τίποτα. Αλλά αυτό που την απασχολούσε ήταν ότι είχε αποφύγει την ερώτηση της.

«Γιαγιά, πού είναι η μαμά;» αυτή τη φορά η φωνή της δεν ήταν γεμάτη περιέργεια, αλλά καχυποψία και φόβο.

«Άκουσε με νεαρά μ...»

«Γιαγιά, πού είναι η μαμά;» η Ήβη πήγε μέχρι την κουζίνα για να κοιτάξει αν ήταν κρυμμένη εκεί μέσα, δεν είχε πάει πάνω… Τις είχαν ακούσει να καυγαδίζουν.

Είχε βγει έξω. Αλλά τι ήταν αυτό που θα έκανε και η Μαρία δεν ήθελε να της πει; Όταν η Ήβη βρέθηκε απέναντι από την Μαρία σταμάτησε να περιπλανιέται στο σπίτι ψάχνοντας τη μητέρα της, τώρα κοιτούσε τη γυναίκα γεμάτη φόβο. Το μόνο πράγμα που η Μαρία δεν μπορούσε να αντέξει, πέρα από την ιδέα ότι η οικογένεια της βρισκόταν σε κίνδυνο, ήταν η εικόνα της εγγονής της φοβισμένης.

«Πήγε... να βρει τον πατέρα σου. Πιστεύει... ότι μπορεί να τον βοηθήσει.» απάντησε με μισή καρδιά.

Η Ήβη ήξερε πως η Βαλεντίνη θα ήταν απόλυτα ασφαλής με τον Λουκά. Τώρα όμως που η ανησυχία της είχε καθιζάνει άλλες σκέψεις πυρπόλησαν το μυαλό της και έκαναν τα γόνατα της να λυγίσουν.

«Εκεί υπολογίζουμε αν κάτι πάει στραβά...»

Ο Χάρης και η Ηλέκτρα είχαν πάει στο στόμα του λύκου. Και εκείνη τους είχε αφήσει εκτεθειμένους εκεί. Βγήκε από το σπίτι και άρχισε να τρέχει όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Η Μαρία της φώναζε αλλά δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί στη φωνή της ενώ ο αέρας που βούιζε στα αυτιά της δεν τη βοήθησε σε αυτό. Θα πήγαινε να βρει τον Νέστορα. Ίσως εκείνος θυμόταν πως πήγαιναν στην Σάρλοτ. Έπρεπε να τους βρει. Πριν προλάβει όμως να στρίψει στο επόμενο στενό, κάτι έπεσε πάνω της και την έριξε στην άσφαλτο.

***

Ο Χάρης και η Ηλέκτρα ήταν σε διαφορετικά κελιά. Τους είχαν πάρει τα ραβδιά και τους τα είχαν σπάσει, αυτό όμως δεν πτόησε το αγόρι που έστυβε το μυαλό του για κάποιο σχέδιο. Σε αντίθεση με τον Χάρη, η Ηλέκτρα καθόταν ήρεμη στο χώμα έχοντας στην αγκαλιά της τα γόνατα της. Το γεμάτο αυτοπεποίθηση βλέμμα της είχε υποχωρήσει μπροστά στο φόβο, ένα συναίσθημα που επιδεινώθηκε με την παρουσία του Ναπολέοντα. Το κορίτσι έδειχνε να έχει περισσότερο συναίσθηση του τι επόταν απ’ ότι ο αδελφός της.

Τα κελιά τους βρισκόταν το ένα απέναντι στο άλλο, έτσι ο άρχοντας στάθηκε στο ενδιάμεσο με την πλάτη του στραμμένη στον Χάρη.

«Δεν περίμενα να σε ξαναδώ ζωντανή αγριόγατα.» στο άκουσμα του προσωνυμίου που της είχε αποδώσει ο άντρας, ο Χάρης έκανε ένα μορφασμό που φανέρωνε αηδία.

«Γιατί δεν κάνεις ό, τι είναι να κάνεις να τελειώνουμε;» του είπε η Ηλέκτρα συλλέγοντας κάθε ψίχουλο αυτοσυγκράτησης που της είχε απομείνει.

«Απλά δώσε μου το κομμάτι του καθρέφτη που βρήκες και θα τελειώσει ανώδυνα.» της πρότεινε ο Ναπολέοντας.

«Δεν ξέρω για τι πράγμα μιλάς.» είπε τα λόγια της σα να έλεγε ατάκα σε μια οντισιόν που σίγουρα δε θα έπαιρνε το ρόλο.

«Ξέρεις πως έπρεπε να πεθάνει η αδελφή σου, αγόρι;» αν και αναφερόταν στον Χάρη το βλέμμα του ήταν ακόμα στραμμένο στην Ηλέκτρα. «Βασανίστηκα. Αργά και βασανίστηκα.» ο Ναπολέων ευχαριστιόταν κάθε λέξη καθώς την ξεστόμιζε ενώ τις πρόφερε με σχεδόν αηδιαστικό τρόπο. «Τί λες εσύ; Θα μιλήσει;»

«Λέω ότι δεν έχει κάτι να σου πει.» ο Χάρης προσπάθησε να συγκρατήσει το θυμό στη φωνή του αλλά κάτι τέτοιο δεν έμοιαζε δυνατό.

«Εσύ; Ξέρεις;» ο άντρας γύρισε να τον κοιτάξει για πρώτη φορά με βλέμμα γεμάτο υπονοούμενα. «Ένα πουλάκι μου είπε ότι προσπαθούσες να ψαρέψεις σε ξένα νερά.»

«Τότε δεν μπορεί να είναι αξιόπιστο. Ρωτούσα για δουλειά. Πόσο ύποπτο μπορεί να είναι αυτό;»

«Μου είπε επίσης ότι ήσουν χαμένος. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του πατέρα σου, δε σε περίμενε τόσο νωρίς. Αλήθεια... τί σε έκανε να γυρίσεις; Οικογενειακά προβλήματα;» το αγόρι δεν ήξερε τι προμήνυε το χειρότερο. Το γεμάτο σιγουριά χαμόγελο του ή η παύση στο μονόλογο του. «Η αδερφούλα σου σε έμπλεξε στα βαθιά αυτή τη φορά. Αλλά αν συνεργαστείς... θα το κάνω ανώδυνο.»

«Άφησε τον ήσυχο ακούς;» η φωνή της Ηλέκτρας ακούστηκε υστερική. «Δεν ξέρει τίποτα! Ακούς; Τίποτα! Τον συνάντησα τυχαία. ΆΣΕ ΤΟΝ ΝΑ ΦΎΓΕΙ!»

«Ακόμη και έτσι να είναι, μου είναι ακόμα χρήσιμος. Μπορεί εσύ να αντέχεις τον πόνο… ή να υποκύψεις πολύ γρήγορα. Γι’ αυτό θα ξεκινήσω με εκείνον.»

Ο Χάρης κοίταξε την αδερφή του με σκοπό να συναινέσει σε αυτό. Αυτό που η Ηλέκτρα είχε κλέψει από εκείνον ήταν πολύ σημαντικό. Απαραίτητο. Ίσως χωρίς αυτό να πήγαιναν τα σχέδια του πίσω, αρκετά πίσω για να προλάβει η Ήβη να βρει μια άκρη. Η Ηλέκτρα όμως έμοιαζε να διστάζει. Ο Χάρης ήξερε πως θα έσπαγε αν τον άκουγε να υποφέρει. Θα έπρεπε να παραμείνει σιωπηλός.

Ο Ναπολέοντας σήκωσε το ραβδί του ενάντια στον Χάρη ρίχνοντας ταυτόχρονα μια τελευταία ματιά στην κοπέλα πίσω του. Και τότε κοκάλωσε. Το μόνο που είχε κάνει εκείνη ήταν να φέρει το χέρι της στο στόμα της. Όμως ήταν αρκετό ώστε για να του τραβήξει την προσοχή. Σημάδεψε την κλειδαριά στο κελί της Ηλέκτρα και αυτή άνοιξε υπάκουα στο βουβό του ξόρκι.

Έκανε νόημα στους φρουρούς που στεκόντουσαν λίγα μέτρα μακριά και βημάτισε προς το μέρος της. Εκείνη σύρθηκε προς τα πίσω κλαψουρίζοντας ενώ άφησε μια κραυγή. Αυτός όμως την άρπαξε βίαια από τον αριστερό της καρπό.

«ΜΗΝ ΤΗΝ ΑΚΟΥΜΠΑΣ ΑΘΛΙΕ! ΑΦΗΣΕ ΤΗΝ! ΣΟΥ ΕΙΠΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΗΝ ΑΚΟΥΜΠΑΣ!» ο Χάρης είχε πιάσει με τα δύο του χέρια τα κάγκελα και προσπάθησε να τα κάνει να κουνηθούν. Ήξερε ότι ήταν ανώφελο αλλά έπρεπε να κάνει κάτι. Δεν άντεχε να βλέπει την αδερφή του αβοήθητη ενώ εκείνος καθόταν άπραγος. Δεν την είχε συνηθίσει έτσι. Εξέπνεε πάντα ένα δυναμισμό, μια σιγουριά για τον εαυτό της και τις ικανότητες της, του ήταν δύσκολο να πιστέψει ότι μπορούσε κάποιος να της κάνει κακό.

Την κόλλησε στον τοίχο ενώ οι δύο φρουροί φρόντισαν να την ακινητοποιήσουν.

«Έξυπνο... πολύ έξυπνο.» μουρμούρισε ο Ναπολέων. «Θα μπορούσες να τα είχες καταφέρει περίφημα... Ομολογώ ότι ενθουσιάστηκα.» μονολογούσε. «Δε θα άφηνες ποτέ τίποτα σημαδέψει αυτήν την υπέροχη επιδερμίδα.» ο άντρας ψαχούλεψε για λίγο τον καρπό της.

«Τί κάνεις; Τί σε έπιασε; Μα τί είναι αυτά που λες;» αν και αυτή τη φορά έπαιξε πείστηκα το ρόλο της, ο Χάρης ήξερε τι εννοούσε ο Ναπολέων. Είχε προσέξει και εκείνος αυτό το σημάδι στον καρπό της αδερφής του. Γιατί δεν σκέφτηκε το ίδιο πονηρά με εκείνον; Γιατί άφησε τη νοσταλγία να θολώσει την κρίση του; Σκέφτηκε.

Ο Χάρης είδε τον Ναπολέοντα να βγάζει ένα μαχαίρι από το θηκάρι της ζώνης του και να πιέζει τη μύτη του στην μέσα πλευρά του καρπού της… εκεί όπου η Ηλέκτρα είχε το σημάδι.

«ΜΗΝ ΤΗΝ ΑΓΓΙΖΕΙΣ! ΠΑΡΕ ΤΑ ΒΡΩΜΟΧΕΡΑ ΣΟΥ ΚΑΘΑΡΜΑ! ΑΦΗΣΕ ΤΗΝ! ΤΗΝ ΠΝΙΓΕΙΣ!»

Η Ηλέκτρα άφησε άλλη μια κραυγή και τα γόνατα της λύγισαν. Πνιγόταν, προσπάθησε να φωνάξει και πάλι όμως η φωνή δε έβγαινε από τα χείλη της ενώ τα μάτια της είχαν κοκκινίσει από το κλάμα και τα μάγουλα της ήταν βρεγμένα. Ο Ναπολέων πέταξε το μαχαίρι στο πάτωμα και έβαλε τα δάχτυλα του στην πληγή που είχε μόλις ανοίξει.

«ΆΦΗΣΕ ΤΗΝ!!» συνέχισε να ωρύεται ο Χάρης.

Ο Ναπολέων δεν έδειχνε να βρίσκει αυτό που έψαχνε, έτσι χωρίς να χάσει ούτε στιγμή την έξαρση που τον διακατείχε, ψαχούλεψε με τα δάκτυλα του λίγο παραπέρα.

«Χα!» είχε βρει αυτό που ήλπιζε και το έσπρωχνε προς την ανοιχτή πληγή. Λίγο αργότερα ένα άσπρο χαπάκι ξεπρόβαλε. Ήτανε πλαστικό. Από εκείνα που ανοίγουν και περιέχουν σκόνη. Μόνο που αντί για σκόνη ο άντρας βρήκε ένα μικροσκοπικό κομμάτι από σπασμένο καθρέφτη. Το κράτησε στο ύψος των ματιών του και το επεξεργάστηκε για λίγο με χαμόγελο θριαμβευτή στο πρόσωπο του.

Η Ηλέκτρα προσπάθησε να το πάρει πίσω ορμώντας του αλλά ο Ναπολέων την έριξε κάτω με ένα δυνατό χαστούκι. Η κοπέλα προσπάθησε να σηκωθεί, αλλά οι φρουροί δεν την άφησαν.

«Τελειώνεται με αυτούς.» πρόσταξε και έφυγε.

***

«Λοιπόν, σειρά σας.» είχε πλέον σκοτεινιάσει, έτσι η Μαρία σηκώθηκε για να ανάψει το φώς. Είχε τηρήσει το δικό της μέρος της συμφωνίας και τώρα ήταν η σειρά της Άννας και της Καίτης.

Τα δύο κορίτσια κοιτάχτηκαν για λίγο σα να περίμεναν κάποιον να τις κατσαδιάσει. Η Άννα μίλησε πρώτη.

«Η αλήθεια είναι ότι όσο ήταν η Ήβη εδώ δε μάθαμε κάτι σημαντικό… πέρα από τι είναι και τι μπορεί να κάνει.»

«Και ποιός την κυνηγάει.» συμπλήρωσε η Καίτη.

«Η Ήβη έκανε μαθήματα με τον Γαβριήλ και τον Χάρη...»

«Για μισό λεπτό. Τον Γαβριήλ;» τη διέκοψε η Μαρία.

«Ναι. Ο μόνος λόγος που δέχτηκε τη θέση του καθηγητή ήταν γιατί το υπουργείο στο οποίο δουλεύει του είχε ζητήσει να την προσέχει.» της εξήγησε η Καίτη.

«Στην αρχή δεν ήθελε, αλλά μετά έμαθε ότι θα έβαζαν κάποιον άλλον στη θέση που είχε αρνηθεί οπότε ο Γαβριήλ προτίμησε η Ήβη να περιτριγυρίζεται από οικεία πρόσωπα.» είπε η Άννα.

«Δεν μπορώ να το πιστέψω! Τον παλιό υποκριτή!» η Μαρία έδειχνε έξω φρενών.

«Ο Γαβριήλ δεν είναι υποκριτής!» δήλωσε με περίσσιο σθένος η Άννα ενώ είχε σηκωθεί από το κρεβάτι κάνοντας τη Μαρία να σαστίσει από τη συμπεριφορά της.

«Δεν... δεν εννοούσα τον Γ...» ξεκίνησε να λέει δειλά η Μαρία. «Δεν είσαι ερωτευμένη μαζί του, έτσι δεν είναι;» τη ρώτησε γεμάτη καχυποψία.

«Όχι, απλώς τον συμπαθώ πάρα πολύ.» απάντησε ένοχα ενώ κάθισε ξανά. Αν και έδειχνε να έχει λερωμένη τη φωλιά της, η Μαρία δεν το συνέχισε. «Άλλωστε είναι ο μόνος καθηγητής που μου βάζει καλό βαθμό.»

«Αν διάβαζες λίγο παραπάνω και στα άλλα μαθήματα είμαι σίγουρη ότι θα έπαιρνες και εκεί καλύτερους βαθμούς.» την επέπληξε η καθηγήτρια της.

«Ξεφεύγουμε από το θέμα μας.» είπε το κορίτσι προσπαθώντας να ξεγλιστρήσει.

«Σωστά...» είπε η Μαρία και σηκώθηκε με ορμή για να κατευθυνθεί προς την πόρτα.

«Μα... που πάτε;» σάστισε η Καίτη.

«Να τρίξω λίγο παραπάνω τα δόντια αυτού του γεροξεκούτη!» τα δύο κορίτσια κοιτάχτηκαν φοβισμένα και χωρίς να το σκεφτούν έτρεξαν στην πόρτα την οποία έκλεισαν πριν βγει η Μαρία.

«Ας μην το παρατραβάμε.» μίλησε πρώτη η Καίτη.

«Ναι, δε θα θέλαμε να σας διώξουν.» την υποστήριξε η Άννα.

«Να με διώξουν;» απόρησε η γυναίκα. «Μα τι...; Κάντε στην άκρη!» όμως η προσταγή της πήγε στο βρόντο.

«Ας μην ξεχνάμε ότι είναι ο πρωθυπουργός... Δε νομίζω η έλλειψη στοιχείων να τον εμποδίσει να στραφεί εναντίον σας. Αρκετά δεν του μπήκαμε στο μάτι για μια μέρα; Άλλωστε θα ήταν προτιμότερο να τον αφήσουμε να μας ξεχάσει για λίγο.» προσπάθησε να τη συνεφέρει η Άννα.

«Και με αυτό εννοεί ότι έβαλε έναν κοριό στο γραφείο του και οτιδήποτε αποσπά την προσοχή του από τους Άβετορ είναι χάσιμο χρόνου.» της εξήγησε η Καίτη δειλά. Η Μαρία κάθισε για λίγο σαστισμένη απλά και μόνο κοιτώντας τες. Χρειάστηκε λίγο χρόνο αλλά μετά τους χάρισε ένα πλατύ, πονηρό χαμόγελο.

«Καταλαβαίνεται ότι άμα τον βρουν θα έχουμε σοβαρά μπλεξίματα;» τις ρώτησε η Μαρία. Παρ’ όλα αυτά δεν έχασε το χαμόγελο της που μεγάλωσε ακόμα πιο πολύ με την απάντηση της Άννας.

«Μα ποιός θα σκεφτόταν ότι δύο αθώα και αφελή κορίτσια θα μπορούσαν να σκεφτούν και να κάνουν κάτι τόσο διαβολικό; Άλλωστε με τόσους που μπαινοβγαίνουν κάθε μέρα εκεί μέσα, εμείς θα είμαστε οι τελευταίες που θα περάσουν από το μυαλό τους. Και έπειτα... δεν έχουν αποδείξεις.»